Sommige mensen hebben een (kaas)plank voor hun hoofd...

Van je familie moet je het hebben is het eerste boek in een drieluik. Het is een heerlijke feelgood vol grappige situaties en komische wendingen die een grote lach op je gezicht toveren. Een voorbeeld: "Fred is als twee dagen oud brood: nog niet beschimmeld, maar al wel oneetbaar."

Het verhaal volgt de drie zussen Hochepied de Briquet, onafhankelijke vrouwen van goede komaf, die midden in het leven staan. De één lijkt wat meer gesetteld te zijn dan de andere, maar schijn bedriegt. Naarmate het verhaal zich ontvouwt, wordt duidelijk dat ze alledrie geldproblemen hebben en worstelen met hun relatie. De balans is zoek.

Constance, de oudste, runt een antiekzaak samen met haar man, maar hij gedraagt zich wel heel erg vreemd de laatste tijd. Dit stelt hun relatie behoorlijk op de proef en als je dan ook nog in de overgang zit, heb je het niet makkelijk.
Eloïse runt een makelaarskantoor dat maar niet van de grond komt. Zij moet het vaak ontgelden in haar relatie met haar vrouw Anneke die haar meer als 'personal assistent' beschouwt dan als gelijkwaardige partner.
De jongste, Flo, de hipste van de drie, woont en verplaatst zich in een camper en schuift belangrijke beslissingen voor zich uit met als gevolg dat het leven aan haar voorbij trekt en ze de liefde van haar leven lijkt mis te lopen.
Tenslotte is er ook nog een hoogbejaarde moeder met verschijnselen van dementie die haar huis heeft ingericht als een soort van museum en letterlijk woont tussen allerlei kunstvoorwerpen.

Het boek start met een proloog die je midden in het verhaal trekt en met vraagtekens achterlaat. Hierna word je 25 dagen terug in de tijd geworpen en lees je in korte hoofdstukken over de dagelijkse beslommeringen van de drie zussen en wat ze meemaken.
In eerste instantie zijn ze erg op zichzelf, maar naarmate het verhaal vordert vinden ze elkaar en verbinden de verhaallijnen zich. Het verhaal leest als een soap, heeft een hoog tempo en is erg laagdrempelig. Door de beeldende schrijfstijl zie je als het ware voor je wat er gebeurt.

Hoewel de gebeurtenissen in de levens van Constance, Eloïse en Flo nog wel wat losse eindjes hebben, doet het eerste deel van deze serie toch ook wel in bepaalde opzichten afgerond aan.
In ieder geval blijft er genoeg over voor een tweede deel waarin de draad weer wordt opgepakt. Ik kijk er naar uit.
En wat de titel van deze recensie betreft..... daar moet je even het boek voor lezen!