Een psychologische thriller pur sang

Tachtig jaar na Gulbranssens Noorse klassieker En eeuwig zingen de bossen komt de Duitse auteur Gisa Klönne met - in titel - de tegenhanger: En het woud zwijgt. Verder houdt elke gelijkenis op, maar onwillekeurig moest ik hieraan denken toen ik het boek van Klönne in mijn hand hield en me de Duitse uitgave Und Ewig Singen die Wälder in de boekenkast van mijn ouders herinnerde.

In de aanhoudende stroom van Scandinavische thrillers, ontpopt zich in Duitsland als een duveltje uit een doosje een getalenteerde thrillerauteur: Gisa Klönne. Onthoud die naam en laten we haar een warm welkom heten, want haar debuut is indrukwekkend.

In de Bergische bossen bij Keulen wordt door een geschokte Diana het door kraaien aangevreten lijk van een vermoorde man gevonden. Diana heeft het als nieuwe boswachter niet gemakkelijk en wordt bij nacht en ontij vals gealarmeerd over vermeende noodsituaties in het bos. Ze wordt ook bedreigd. Diane is een eenzame vrouw en draagt een heftig verleden vanuit Afrika met zich mee. Haar enige contact tegen wil en dank is de jonge Laura, gedumpt door haar moeder bij Sonnenhof, een nabijgelegen instituut voor meditatie en yoga. Laura haat haar moeder, mist haar verdwenen vader en heeft zo haar geheimen.
Op de moordzaak zit hoofdinspecteur Judith Krieger, getalenteerd en gerespecteerd, maar bij de start van dit verhaal is ze slechts een schim van wie ze was. Judith heeft nachtmerries, drinkt te veel, is overwerkt en functioneert aldus belabberd. Haar schuldgevoel over de dood van collega/vriend Patrick is traumatisch. Toch weet Judith zich in de zaak vast te bijten, er heilig van overtuigd de moord op te kunnen lossen. Dit geeft veel strijd met haar directe collega Manni. Judith en Manni trekken elk hun eigen plan.

Klönne schrijft met veel diepgang. En het woud zwijgt is een psychologische thriller pur sang, verwacht dus geen gevatte humor. Het boek heeft een mooie somberheid, die we ook van IJslandse thrillers kennen, maar dan minder traag. De veelheid aan personages kan complex zijn, maar voor wie dit tegenstaat: Klönne zet de karakters prachtig en treffend neer, ze maakt goed duidelijk hoe mensen psychisch behoorlijk uit balans kunnen raken.
In het begin is de gedetailleerdheid van Klönnes schrijven lastig , maar hier heeft ze een bedoeling mee. Als vanzelf zuigt zij de lezer steeds dieper het verhaal waardoor de spanning navenant groeit. Dit gebeurt op een uiterst beklemmende manier. In een van de laatste hoofdstukken weet ze een ijskoude, psychische spanning te creëren. En dan nog als extraatje een niet te voorspellen plot.
De diverse verhaallijnen gaan soms abrupt in elkaar over. Dit komt door de lay-out van het boek, maar zeker ook door Klönnes schrijfstijl. Het houdt je als lezer alert, voor zover nodig. Wel een los draadje aan het einde, maar misschien niet voor iedereen zichtbaar

Voor wie zich afvraagt:"Is er nog meer na de Scandinavische thriller?" is een volmondig ja op zijn plaats. Klönne is een van de auteurs die doet verlangen naar veel meer.