Hoe vlot wortelt een jonge boom die verplant is?

In dit debuut volgen we Arghavan gedurende enkele maanden. Ze is een jonge vrouw die vanuit Iran gevlucht is en zich probeert te settelen in Nederland. Ze houdt een tweedehandswinkel open en komt zo in contact met enkele mensen waarmee ze een band vormt. Zo is er Anna die een vriendin van Arghavan wordt, een oudere man met de naam Johan die haar liefde voor bomen deelt, een jonge man Mees waarop ze verliefd wordt,… Ze bekijkt de mensen en de maatschappij in Amsterdam door de bril van haar jeugd en vaderland. Naast de belevenissen, gedachten en gesprekken die Arghavan in het heden heeft, neemt ze je mee naar haar herinneringen aan haar kindertijd. De warme momenten met haar vader, de koele relatie met haar moeder en hoe het ene het andere beïnvloed heeft en voor altijd heeft veranderd.
Wat een prachtige taal gebruikt Sholeh Rezazadeh in haar boek. Zo poëtisch, zo beeldend, zo zintuiglijk. Zeker wanneer Arghavan vertelt over haar kinderjaren in Iran en over de natuur. Maar deze prachtige taal zit verweven doorheen het hele boek. Voor mij voelde het heel passend bij het beeld dat ik heb van de taal in het Midden Oosten, de vertelcultuur en de cultuur van gedichten en liederen.
Van bij het begin doet het boek me denken aan boeken die vroeger veel vaker voorkwamen: volle bladspiegel, veel tekst. En neen, dit vind ik persoonlijk niet negatief. Ik hou wel van een kluif bij het lezen en voel me als lezer wat stiefmoederlijk behandeld door de schrijver of uitgever als de zinnen kort zijn, de bladspiegel vol lege gaten,… alsof ik me niet mag of wil inspannen bij de ontspanning van een boek.
Ik ben heel benieuwd wat er de komende jaren uit de pen van Sholeh Rezazadeh gaat vloeien.