Een verhaal met weerhaken.

Dit boek is de debuutroman van Marieke Lucas Rijneveld, een auteur die al een bekroonde dichtbundel schreef. Ook dit boek won een prijs en niet de eerste de beste, namelijk de International Booker Price in 2020.

Het verhaal wordt verteld door Jas, een meisje dat met haar ouders, twee broers en zusje op een boerderij woont op het Nederlandse platteland, in een streng gereformeerde gemeenschap. Het leven wordt geleid door het ritme van de seizoenen, het werk op de boerderij en het ritme en de regels van de geloofsgemeenschap.
Het rustige, geregelde gezinsleven wordt brutaal verstoord door het overlijden van Matthies, de oudste zoon, die verongelukt tijdens het ijsschaatsen. Door de ogen van Jas zien we hoe elk gezinslid omgaat met deze tragedie en hoe dit alles op zijn beurt weer een invloed heeft op de gezinsdynamiek.

Jas is aan het begin van het boek 10 jaar en aan het einde van het verhaal zijn we zo’n 2 jaar verder. Ze zit dus op de grens tussen haar kindertijd en het jongvolwassen zijn en maakt lichamelijk en geestelijk een groei door. Ook dit element zit in het verhaal verweven.

Het boek is geschreven in een prachtige taal die vaak plastisch en beeldend is. ML Rijneveld ontloopt geen enkel onderwerp, of het nu over verdriet, rouwen, gezinsdynamiek, volwassen worden of de streng gereformeerde geloofsgemeenschap gaat. De lezer wordt ermee geconfronteerd en krijgt niet de kans weg te duiken. Dit maakt het soms rauw en ongemakkelijk.
In het verhaal zitten heel wat diepere lagen ingebouwd en dankzij de leesclub waaraan ik deelnam met dit boek heb ik er meer ontdekt dan ik in mijn eentje gedaan zou hebben.

Het verhaal is er eentje met weerhaken. Ik denk dat het geen enkele lezer onberoerd zal laten, ongeacht of je het na het lezen een prachtwerk vind of niet.