Hoe een geheim na 25 jaar nog steeds vele levens beroert.

Het hoofdpersonage is Cadie. In het begin van het boek leren we haar kennen als een volwassen vrouw, een entomologe die het verband wil aantonen tussen de invasieve bergdennenkever, de opwarming van het klimaat en het voorkomen van bosbranden. Een tekstberichtje van haar jeugdvriendin zorgt ervoor dat we 25 jaar terugkeren in de tijd, naar de periode waarin Cadie een jonge tiener is.
Ze woont op dat moment vrij afgelegen met haar ouders aan de rand van een meer in een bosrijke omgeving. Cadie houdt dan al van de natuur en alles wat het te bieden heeft. Ze maakt kennis met Daniela en de twee meisjes vormen al snel een vriendschap waarbij ze die zomer samen op avontuur gaan.
Al snel krijg je als lezer de boodschap dat er tijdens die zomer iets ergs gebeurd is. Toch lukt het de schrijfster niet om de spanningsboog strak te houden.

Het verhaal wordt dus verteld in twee tijdlijnen: het heden en die zomer. Dit wordt altijd vermeld onder het hoofdstuknummer. 1 maal wordt hiervan afgeweken met ‘2 jaar na die zomer’. Zo wordt het je als lezer makkelijk gemaakt om tijdens het lezen de tijdsprongen te maken en je onmiddellijk te oriënteren in het verhaal.
Wat me wel opviel was dat de personages weinig ontwikkelen tijdens deze tijdspanne.

De taal die gebruikt wordt is eenvoudig, heel beeldend en beschrijvend. De beschrijvingen beperken zich vooral op alles wat met de natuur te maken heeft.
Ze zijn zo goed geschreven dat je je echt op die plek aan de zijde van Cadie voelt. Je ziet wat zij ziet, je ruikt en voelt wat zij ruikt en voelt. Dit maakt het lezen van dit boek meer dan waard.
Wat me zeker ook gaat bijblijven bij dit boek is de prachtige inleidende tekst, een ode aan de oma van de schrijfster.

Ik zou het hele verhaal als volgt samenvatten: als mens maak je keuzes die gevolgen kunnen hebben tot ver in de toekomst. In het verhaal zit ook de boodschap om te vechten voor iedereen en alles waarin je gelooft, ook voor de natuur en het milieu.