Familieroman

Voor de leesclub De Boekenreizigers olv Erna Eikhoudt mocht ik De perfecte dochter lezen, van een mij nog onbekende auteur.De cover toont een tekening van het profiel van een vrouw, tegen de achtergrond van besneeuwde bergen, een voorproefje van de omgeving waar het verhaal zich afspeelt.Het betreft een niet al te dikke roman, die geschreven is vanuit de hoofdpersoon, Merel, als een soort brief aan haar overleden moeder. Ik zat snel in het verhaal. Merel is opgegroeid als enig kind, bij ouders die geen goed huwelijk hadden. In haar jeugd gebeurden regelmatig vreemde voorvalletjes, die Merel niet kon verklaren en waar moeder van van slag raakte. Zo was vader vaak langere tijd van huis, sprak haar soms met een andere naam aan, en vond ze in de auto de tekening van een ander kind. Nu is Merel 55, arts en is ze mantelzorger voor vader, een eigenwijze, lastige man. Na een incident op haar werk en mot met vader, vertrekt ze naar hun vakantiehuis in de bergen van Zwitserland. Daar aangekomen ontdekt ze dat vader veel geheimen voor haar heeft gehad, affaires met andere vrouwen en zelfs een andere dochter heeft gekregen. Viola is andersom wel altijd van het bestaan van Merel op de hoogte geweest,maar heeft zich altijd tweederangsdochter gevoeld. Na aanvankelijk een lastige start, blijken de zussen veel steun aan elkaar te hebben, ook in hun strijd tegen hun onredelijke vader en hierin gaan ze zelfs heel ver. Vanaf de 1e regel zat ik helemaal in het verhaal en was ik benieuwd hoe het verder zou gaan. Het einde kwam voor mij wat abrupt, was wat voorspelbaar en wat mij betreft had er nog best meer in het verhaal gezeten. Het was een goede kennismaking, zodat ik nu de 2 eerdere romans van haar hand ook wil gaan lezen.