vreemde overgang in het verhaal

Ik las het boek naar aanleiding van het verschijnen van de nieuwe roman "Bitter" van Ann Galland. Ik kreeg veel vraag in de winkel naar de inhoud van dit verhaal, en ik was zelf ook wel nieuwsgierig naar dit boek.
Ik las de - gemengde - reacties op "Aroma".

Ik begrijp ook vanwaar ze komen. Enerzijds start dit boek heel sterk. Gebeurtenissen volgen elkaar in sneltempo op...drama en feelgood gaan hier hand in hand. Ik vond het verhaal van Alba Amato op zich heel sterk. Ze is straatarm, net bevallen van een baby en moet dan beslissen of ze een erfenis zal aanvaarden of niet. Wat ik hier mooi aan vind is dat ze haar hart volgt en dat ondanks haar keuze de dingen nog anders uitdraaien dan hoe zij ze aanvankelijk had voorzien...

Ik vind dat het boek zich had mogen beperken tot haar eigen leven en dat van de mensen rondom haar...
In tegenstelling tot hoe het verhaal hier uitdraait...Het einde vind ik niet goed en snel in elkaar gehaspeld. Ofwel had de auteur eerder in het boek dit laatste verhaal erdoor mogen weven, of ze had het er beter uit gelaten, of ze had het gewoon in het volgende boek mogen verwerken, uitgebreid. Ik kreeg het gevoel dat er een stijlbreuk in het boek zat, dat het eerste deel veel meer details en gevoel bevatte dan de laatste 100 pagina's, hier heb ik me dan ook doorheen geworsteld.