Een mooi tijdsdocument...

Door de jodenvervolging is Natan zijn toekomst in gevaar. Zijn moeder vertrouwt hem toe aan een intiatief waarbij kinderen in groep vluchten vanuit Duitsland, richting Nonatola, Italië. Ze wonen samen in een huis “Villa Emma” en worden door de dorpsbewoners zo goed en zo kwaad als dat kan geholpen.
Door de vele tragische herinneringen die de kinderen met zich meedragen is het voor hen niet altijd even makkelijk om te functioneren en vooruit te kijken. De angst die ontstaan is vanuit deze trauma’s remt hun soms af in het vertrouwen van vreemden en te geloven in een toekomst… Gelukkig voor Natan zijn daar de herinneringen aan zijn lieve vader en wijze oom Hermann, die hem toch telkens weer een duwtje voor uit geven.
Dan duiken de nazi’s ook op in Nonatola, en zullen de kinderen en hun begeleiders moeten vluchten en vertrouwen op de andere dorpsbewoners…zal het hen ook lukken om een nieuw leven te kunnen opbouwen?
Ik heb het boek, graag gelezen. De kaft en de titel zijn heel uitnodigend, en de passende kleuren in het kaft maakten dat ik het boek snel wilde lezen. Ik lees graag oorlogsromans die zich afspelen ten tijde van W.O II en die ook nog eens de levensomstandigheden van de gewone mens (zowel Joden als niet-joden) beschrijven. Het is duidelijk dat de auteur zich voor dit werk zeer goed gedocumenteerd heeft. Dat bewijst ook de extra informatie die je achterin het boek vindt.
Wat ik wel miste aan dit boek, was diepgang…Zowel in de dreigende situatie in Duitsland (we weten veel uit de geschiedenisboeken en van onze voorouders, maar toch miste ik hierin een persoonlijke toon…hoe moet het gevoeld hebben?) als met het leven in Italië. De kinderen zijn hier complete buitenstaanders die zich ineens moeten aanpassen naar een leven met elkaar, zonder ouders, en met maar enkele verantwoordelijken…Hoe eenzaam en verdrietig moeten ze zich wel niet gevoeld hebben…Ivan Sciapeconi kiest hier liever de weg van de situatieschets en een getrouwe weergave van de feiten, dan dieper in de hoofden van de kinderen te duiken…dat vind ik een gemiste kans bij dit verder goed geschreven verhaal.