Feelgood met de nodige diepgang en een groot taalgevoel

Het verhaal begint met een paar vooruitblikken op latere gebeurtenissen. Dat je nu een aantal dingen al van te voren weet, is echter niet vervelend. Het geeft juist meteen een hoge verwachting, zoiets als “Oh jee, wat staat ons nu toch allemaal te wachten?”.

Liesbeth is een geval apart. In het begin is ze erg snobistisch, overigens zonder dit zelf echt te beseffen. Maar een aantal gebeurtenissen raken haar dusdanig, dat ze over zichzelf gaat nadenken en zichzelf toestaat van anderen te leren. Ondanks haar vrij botte houding, wekt ze op de een of andere manier toch meteen sympathie op. Dit gevoel wordt later alleen nog maar sterker. Dit vond ik bijzonder. Aan het eind is ze heel anders dan aan het begin en het lijkt alsof ze daar zelf ook gelukkiger van wordt.

Soraya is erg verbitterd. Niemand kan ontkennen dat ze het goed doet, behalve zijzelf dan. Cindy zou haar kunnen helpen, maar beide zijn te druk bezig met vlogster Nova. Nova is een bekendheid en er wordt goed neergezet wat dit met haar doet. Maar ze is ook een typische puber en dat levert ook wat bijzondere taferelen op die ik mooi vond om te lezen.

De kinderen uit de taalklas spelen ook een kleine, maar belangrijke rol.

De reactie van Liesbeth op de dreigbrieven is erg bijzonder. Hierdoor ontstaat er zelfs een soort interactie tussen haar en de dader. Ondertussen steek je daardoor als lezer ook nog het een en ander op over taal.

Op de achtergrond speelt steeds de dreiging van de bloedplas in het park. De ontknoping van deze verhaallijn is ook verrassend.

Nanda Roep introduceert met dit boek het genre literaire feelgood. Inderdaad worden typische feelgood elementen hier gecombineerd met de nodige diepgang en een groot taalgevoel. Dit beviel me erg goed en ik heb dit boek dan ook met veel plezier gelezen.