Ik ben er ondersteboven van

Ik ben helemaal ondersteboven van dit boek. De hoofdverhaallijn, over een wijk die vanwege geweld tegen de hulpdiensten dan maar helemaal van hulpverlening wordt afgesloten, met ernstige gevolgen voor een kind, vond ik heel goed gekozen. Dit creëert namelijk de kans om het thema racisme en discriminatie in het algemeen van zo veel mogelijk verschillende kanten te belichten.

Er is het slachtoffer Rashad en zijn moeder. Maar er zijn ook demonstranten, voor -en tegenstanders van de wet over de no – go zones. Hierbij wordt nog onderscheid gemaakt tussen vreedzame demonstranten en relschoppers. Dan heb je nog de hulpdiensten, met ook weer verschillende standpunten tegenover de wet. De social media worden vertegenwoordigd door een blogster. En er is ook nog de arts die probeert Rashad te redden. Bijna elk mogelijk standpunt wordt belicht, op een heel duidelijke en invoelbare manier. Zelfs de voorstanders van de wet zijn nog enigszins te begrijpen, al kun je het onmogelijk met ze eens zijn.

DIt levert wel heel veel gezichtspunten op. Toch wordt het verhaal niet verwarrend omdat de schrijfster nogal beeldend schrijft en ook redelijk veel uitlegt. De snel wisselende standpunten zorgen ook dat het boek extreem vlot leest. Ik wilde alleen maar doorlezen en nog eens doorlezen.

Het boek blijft tot het laatst spannend, zal Rashad gered worden of niet? Het wordt de hulpverleners in ieder geval erg moeilijk gemaakt. Ondertussen laait het bendegeweld ook weer op, wat door de beeldende schrijfstijl tot erg indrukwekkende scenes leidt.

Dit is een boek met een belangrijk en actueel thema, dat zeer goed wordt uitgewerkt. Ik zou dan ook iedereen, jong en oud, aanraden dit boek te lezen.