Goede thriller van Nederlandse bodem

Marijke Verhoeven heeft het met Vervlogen wederom voor elkaar gekregen een boeiend goed opgebouwde thriller te schrijven.
Het verhaal start met een proloog die ervoor zorgt dat je het naadje van de kous wilt weten.
Vervolgens start het verhaal in 2018 waarin Claire van Klinken op zoek gaat naar de ware toedracht in de verdwijning van haar zus Eleanor. Ze heeft een aanwijzing ontvangen die ze niet onopgemerkt voorbij kan laten gaan. Het is zeker verdacht dat velen om haar heen de zaak willen laten rusten, maar wie daar het grootste belang bij heeft blijft heel lang een raadsel.
Verhoeven heeft met de hoofdstukken uit het verleden een verhaallijn in gang gezet die de spanning langzaam op laat lopen en pas ontrafeld wordt als Claire de zaak niet meer los kan laten, het is wel triest dat dit dertig jaar heeft moeten duren, maar dat terzijde.
Een vermist gezinslid laat in een familie diepe sporen na en een ieder verwerkt dit op zijn eigen manier, Verhoeven voelt dit goed aan en weet de draaglast die dit op een gezin heeft goed neer te zetten. De verhouding draagkracht en draaglast ligt in dit verhaal dicht bij elkaar en ook de rollen die toebedeeld zijn aan de overige personages hebben een doel in het totaalplaatje.
Ik doe Marijke Verhoeven tekort als ik haar vergelijk met de thrillers van van Rijn, Vermeer en van Dijk, zij gaat in haar uitwerking echt wel een stap verder.
De boeken van bovengenoemde schrijvers lees ik zelf niet graag daar ik ze te voorspelbaar en eentonig vindt, bij Verhoeven is dat zeker niet het geval, ze zijn spannend, hebben psychologische diepgang en de plot is steeds verrassend.

Vervlogen krijgt van mij dik verdiend 4 sterren.