Meeslepend

Deze thriller is boeiend en aangrijpend vanaf het begin en de spanning bouwt zich langzaam op. Het verhaal is wat traag en normaalgesproken doet dat me gauw afhaken, maar in dit geval was het eerder betoverend… De auteur gebruikt de prachtigste beschrijvingen, waardoor de sombere sfeer en de mooie, mysterieuze omgeving helemaal tastbaar worden: “Aan de takken van de bomen hingen glinsterende parelkettingen van bevroren waterdruppeltjes; ze waren overal, honderden, duizenden, klampten zich vast aan de takken in een perfect evenwicht, alsof ze betoverd waren door de winterkou en de gelegenheid afwachtten dat ze allemaal tot leven zouden komen, los zouden laten en op hetzelfde moment naar de grond zouden vallen.”

Leuk ook om uit het vorige boek een oude bekende tegen te komen! Daar maakten we al kennis met Maya, de kunstenares en parttime politiefotografe, en in dit verhaal speelt ze ook weer een grote rol. Zij helpt Martin weer een beetje op de been en gaat zelf ook op onderzoek uit, nieuwsgierig als ze is. Ze accepteert niet zomaar dat Adam verdronken is en er verder geen sporen zijn.
Je leeft ontzettend mee met de personages en hoopt zelf ook dat Martin niet zomaar geobsedeerd is en verblind wordt door zijn verdriet, maar dat ze écht wat op het spoor zijn daar op dat eiland.
Ik vond het een hele fijne thriller, niet super spannend, maar een meeslepend verhaal over verlies en de roep van de zee, met een vleugje spanning en een vleugje mystiek, een hele fijne combi!