Lezersrecensie
Een complexe driehoeksrelatie
Na het mooie Als scheuren in de aarde wist ik: Clare Leslie Hall is een auteur waar ik alle boeken van wilde lezen. Toen ik De stilte voor de storm voorbij zag komen, wist ik genoeg. Dit moet ik lezen!
De stilte voor de storm gaat over Catherine, die na een traumatische ervaring niet meer kan praten. Wellicht heeft haar trauma iets te maken met Lucian. Hij was de liefde van haar leven, maar toch heeft ze hem ooit verlaten. Of misschien juist met Sam, de man met wie ze al vijftien jaar samen is. Wat heeft gezorgd voor Catherines mutisme?
Net zoals haar eerder boek is dit boek een puur, romantisch en emotioneel verhaal over een driehoeksverhouding. Het laat als geen ander zien dat het leven niet zo zwart wit is. Het verhaal wordt verteld vanuit drie tijden: het heden, vier maanden geleden en vijftien jaar geleden. Deze tijden worden speels afgewisseld, waardoor je een steeds completer plaatje krijgt van de personages, de relaties en wat er allemaal is gebeurd. Het is een verhaal over trauma, schuld, liefde en vriendschap. En naast dat je uit nieuwsgierigheid wel door moet lezen, zorgt de dromerige en vlotte schrijfstijl van de auteur ook dat je het bijna niet weg kunt leggen. Ik vond de passages uit het verleden iets beter uitgewerkt dan het heden, maar desondanks een mooi verhaal. Hoewel ik van haar vorige verhaal iets meer onder de indruk was, kan ik dit verhaal ook zeker aanraden!
Voor liefhebbers van auteurs als Kristin Hannah en Rebecca Yarros, en boeken als Daar waar de rivierkreeften zingen en Ga als een rivier.
De stilte voor de storm gaat over Catherine, die na een traumatische ervaring niet meer kan praten. Wellicht heeft haar trauma iets te maken met Lucian. Hij was de liefde van haar leven, maar toch heeft ze hem ooit verlaten. Of misschien juist met Sam, de man met wie ze al vijftien jaar samen is. Wat heeft gezorgd voor Catherines mutisme?
Net zoals haar eerder boek is dit boek een puur, romantisch en emotioneel verhaal over een driehoeksverhouding. Het laat als geen ander zien dat het leven niet zo zwart wit is. Het verhaal wordt verteld vanuit drie tijden: het heden, vier maanden geleden en vijftien jaar geleden. Deze tijden worden speels afgewisseld, waardoor je een steeds completer plaatje krijgt van de personages, de relaties en wat er allemaal is gebeurd. Het is een verhaal over trauma, schuld, liefde en vriendschap. En naast dat je uit nieuwsgierigheid wel door moet lezen, zorgt de dromerige en vlotte schrijfstijl van de auteur ook dat je het bijna niet weg kunt leggen. Ik vond de passages uit het verleden iets beter uitgewerkt dan het heden, maar desondanks een mooi verhaal. Hoewel ik van haar vorige verhaal iets meer onder de indruk was, kan ik dit verhaal ook zeker aanraden!
Voor liefhebbers van auteurs als Kristin Hannah en Rebecca Yarros, en boeken als Daar waar de rivierkreeften zingen en Ga als een rivier.
1
Reageer op deze recensie
