Een ontroerend verhaal (na een stroef begin)

Laat ik ermee beginnen dat ik een keer of vijf aan ‘Lieve Emmie Blue’ ben begonnen en het na een hoofdstuk of drie telkens weer weglegde. Maar ergens bleef het boek mijn aandacht trekken; ook omdat ik veel enthousiaste recensies erover voorbij had zien komen. Ik besloot het daarom toch nog één keer te proberen…

De eerste paar hoofdstukken van dit verhaal wist Lia Louis mijn aandacht niet te trekken. Ik wist niet zo goed wat ik met zowel Emmie als Lucas aan moest. Dat klinkt wat negatief, maar het kostte voor mij echt even tijd om in het verhaal te komen. Het kwam uiteindelijk allemaal goed toen ik lekker even één uur achter elkaar door kon lezen in dit verhaal. Ik moest er gewoon even inkomen, maar daarna werd ik als het ware gegrepen door het verhaal van Emmie.

Hoe beter je Emmie leert kennen, hoe meer je haar gaat waarderen. Je ontdekt wat ze in haar verleden heeft meegemaakt en je wil haar dan het liefste even een dikke knuffel geven. Heel verteld door Louis. Niet alleen Emmie blijkt een fijn personage te zijn. De auteur heeft ook een aantal mooie bijpersonages in het verhaal gebracht. Zij weten het verhaal nog beter te maken en zorgen ervoor dat Emmie beter voor haarzelf gaat zorgen.

Tijdens het lezen van ‘Lieve Emmie Blue’ heb ik gelachen en gehuild, wilde ik af en toe het boek in kruipen en las ik bijna geschokt het allerlaatste hoofdstuk. Laat je niet weerhouden door het begin van dit boek. Ga daar even doorheen, zodat je een ontroerend verhaal te wachten staat.