Cees van Rhienen over Tijdbom

Het is een herhaling van eerdere recensies en lijkt op superlatieven maar de vaste lezers van Jonathan Kellerman zullen me begrijpen wanneer ik het boek Tijdbom weer alle lof toezwaai die maar mogelijk is.
En net zo als ik bij andere titels van hem al eerder heb gezegd, zijn verhalen zitten zo goed in elkaar en je weet nooit wanneer de helft van het boek is gepasseerd, wat er nu precies aan de hand is. In dit geval lijkt het zelfs niet eens wat het werkelijk zal zijn en denk je dat de hoofdmoot wordt gevormd door manco’s bij opvoedingen van sommige kinderen, ergens in een nietszeggend dorpje.
In die gevallen is Alex Delaware op zijn best, beginnend met niets. Als je het gezelschap van een knappe onderwijzeres tenminste ook als niets wilt bestempelen. Niets menselijks is hem vreemd en worden ze beiden de beste maatjes en misschien nog wel iets meer dan dat.
Het aardige aan dit verhaal is dat niet alleen Alex beschikt over psychoanalytische eigenschappen. Daarom wordt er nogal wat af geanalyseerd en helpt dit in ieder geval om de rookgordijnen dik en ondoorzichtig op te laten trekken.
Maar misschien verdient Kellerman ook lof over het onderzoek dat hij vooraf heeft gepleegd om een waarheidsgetrouw verhaal weer te geven over het fascisme. Ook het zichtbaar maken op welke wijze en met een toch nog angstig fel fanatisme het ondergronds nog doorwoekert.
Niet alleen bij de kaalogende brede mannetjesputters die alleen maar bedoeld lijken om met geweld sommige dingen te realiseren maar ook bij beleidsbepalende achtenswaardige burgers die het schijnbaar zo goed met de bevolking voor hebben. En dan in het bijzonder de zwakkeren in de samenleving als slachtoffer gebruiken alleen om hun hogere doelen te bereiken. Dus samengevat is dit een waarheidsgetrouw verhaal dat je als lezer nog steeds nieuwsgierig maakt naar de ongelezen exemplaren van hem.