Nu ben ik het echt kwijt....

Alifair Burke (1969) is de dochter van de bekende auteur James Lee Burke. Ze is een New York times bestselling auteur en genomineerd geweest voor de Edgar Award. Ook is ze co-auteur van “The queen of suspence”, Mary Higgins Clark. In haar jeugd woonde ze in Wichita, Kansas en daar waarde een seriemoordenaar rond (Dennis Rader, oftewel de BTK killer is daar van 1974 tot 1991 actief geweest en vermoordde 10 mensen). Burke stelt dat hierdoor haar interesse in misdaad is gewekt en dit leidde weer naar een carrière in het rechtssysteem. Zo werkte ze als vervangend officier van justitie in Portland Oregon, waar ze zich specialiseerde in huiselijk geweld. Toen ze besefte dat ze door haar werk een onuitputtelijke bron aan ideeën voor misdaadverhalen bezat, is ze misdaadromans gaan schrijven. Inmiddels heeft ze 20 boeken geschreven.

Vijftien jaar geleden stuit advocaat Lindsay Kelly onderweg op een autowrak. Ernaast ligt een jonge vrouw die zwaargewond is. Ze blijkt haar geheugen kwijt te zijn en Lindsay neemt haar onder haar hoede. De vrouw krijgt de naam Hope Miller. Artsen verwachten dat haar geheugen snel terug zal keren, maar dit blijft helaas uit. Lindsay en Hope zijn in vijftien jaar tijd erg naar elkaar toegegroeid. Lindsay is er dan ook niet gerust op, als hartsvriendin Hope de beslissing neemt om in een ander deel van het land een nieuwe start te maken. Alleen. Deze ongerustheid blijkt terecht als Hope ineens verdwenen is. De enige aanwijzing die de politie heeft is bloed dat is gevonden op de plek vanwaar Hope is verdwenen. Het DNA matcht met bloed dat ooit is gevonden op een plaats delict waar een moord heeft plaatsgevonden. Een moord gepleegd door een seriemoordenaar. Samen met rechercheur Carter Decker en rechercheur Ellie Hatcher van de NYPD gaat Lindsay op zoek naar Hope. Ze zet alles op alles om haar te vinden.

In de basis is dit een scenario om de vingers bij af te likken. Alle elementen om een heel erg spannende thriller te schrijven, zijn aanwezig. Het feit dat dit boek eigenlijk een seriedeel is (Ellie Hatcher #6) maar naar buiten is gebracht als een Standalone is bovendien commercieel gezien erg slim. Helaas beginnen bij dit gegeven ook de problemen. Er moeten namelijk nogal wat noodgrepen uit de kast worden gehaald om het verhaal een bepaalde richting op te duwen. Dit komt het geheel niet ten goede en maakt het ongeloofwaardig. Er zijn te veel toevalligheden en dit hoeft in de basis geen probleem te zijn, behalve als de té de overhand krijgt. Alsof de schrijfster onder het schrijven constant geforceerd moest bedenken hoe ze de verhaallijntjes bij elkaar kon krijgen. Hiermee vloog ze helaas de bocht uit. Toch is het verhaal op een vlotte manier geschreven en door de korte hoofdstukken vlieg je er snel doorheen. De nieuwsgierigheid naar de afloop blijft wel aanwezig. Zo kom je uiteindelijk bij een ontknoping die het verhaal in een heel ander perspectief zet, maar waar je ook heel makkelijk van kan denken “Nu ben ik het echt kwijt”.

Heel veel leesplezier!