Een thriller die onder je huid kruipt

De nieuwste thriller van Marion Pauw, die moet je lezen! Ik ben gelijk geïntrigeerd wanneer een verhaal zich afspeelt op een duister afgelegen internaat. Wat dat psychologisch teweeg brengt, de machtsverhoudingen en de gruwel ervan. Een internaat lijkt nooit een happy place te kunnen zijn en ook in "Jij bent het licht" is het beruchte jongensinternaat St. Bartholomew geen fijne plek. Mia's broer wordt door zijn ouders op jonge leeftijd naar dit instituut gestuurd en jaren later schrijft hij hier een boek over. Mia heeft weinig tot slecht contact met haar broer maar ze heeft heel veel moeite met het boek en wil dit ook beslist niet lezen. Ze ervaart hun jeugd als onveilig en niet prettig. Ze besluit te vertrekken naar het mooie Tasmanië om herinneringen uit het verleden op te halen en op onderzoek te gaan. Ze hoopt ook haar oude buurvrouw Jo te spreken. Ze heeft fijne belevenissen met haar meegmaakt als klein meisje. Ergens halverwege het verhaal raakte ik mijn focus een beetje kwijt omdat het voor mijn gevoel allemaal wat lang duurde. Maar dan gaat ze eindelijk het boek van haar broer lezen en krijg je behoorlijk wat gruwelijke scenes voor je kiezen die ik niet zag aankomen. Het Internaat wat beschreven wordt stelde wat dat betreft niet teleur. Wat een duistere, eenzame plek waar de leiding gruwelijk misbruik maakt van hun macht. "Jij bent het licht" is een thriller met voornamelijk onderhuidse spanning die lekker wegleest. Wat fijn aan dit boek is dat het wordt geschreven vanuit de kant van Mia en vanuit de kant van Max in de verleden tijd. Je bent dus ook op het internaat, daar wil je niet zijn.