Deze serie is een heerlijke serie met in ieder deel een eigen boodschap en een eigen verhaal

“Jij nu plezier in jouw hoofd?” Is een vraag die Yfke regelmatig stelt aan de mensen om haar heen. Bij haar is het verhaal van deze bijzondere groep met vrienden en familieleden begonnen in deel 1 van de Hink -stap – Leef trilogie van Monique van Goozen. Afgelopen dagen las ik het derde deel. Heel langzaam en ik nam alles in mij op in de wetenschap dat dit echt het laatste deel is.
Als Leonie haar woning aanbiedt aan een vriendin, Mathilde, neemt Mathilde dat met beide handen aan. Zo komt er een nieuw gezin bij “de groep”. Mathilde, die erg op zichzelf is wil er eerst nog niet aan. Ze houdt er niet van om onder de mensen te zijn.

“Ze stelde zichzelf gerust met de gedachte dat hun paden zich hoogst waarschijnlijk na de verhuizing niet meer zouden kruisen.”

Maar langzamerhand ontdooit ze en begint ze zelfs een band op te bouwen met Benjamin, de jongere broer van Joshua. Hij is een “huisflipper” een regelaar en probeert voor alle problemen van de mensen om zich heen een oplossing te zoeken. Misschien omdat hij dan niet naar zijn eigen problemen hoeft te kijken?
Door afstand te nemen komen mensen soms dichterbij elkaar hoewel deze lezeres regelmatig dacht dat het nu echt nooit meer goed zou komen. Ik vond de introductie van de “femme fatale” echt geweldig, wat een heerlijk tegenwicht tegenover die fijne mensen van de groep. Het zorgt voor evenwicht in het verhaal.
Ik geniet enorm van de mooie, open en eerlijke dialogen tussen de verschillende personen.

De titel komt van een liedje dat ik ook nog kende en ik vind het echt heel erg passen bij dit verhaal.
De levens van de hoofdpersonen uit de vorige delen worden door Monique gelukkig niet vergeten. Ze laat de hoogtepunten en dieptepunten in hun leven goed zien en maakt het geheel zo een realistisch verhaal. Met de nodige romantiek.
En dan Yfke…..
Yfke bekijkt alles heel onbevangen en is blij als de anderen blij zijn en probeert de anderen op te vrolijken wanneer ze niet vrolijk zijn in hun hoofd. Monique laat goed zien waar haar beperkingen en ook haar groei in zit, ze leert ponyrijden en is gelukkig als de mensen waar ze van houdt gelukkig zijn. Yfke is het rustpuntje in het verhaal, met een lach en een traan doe ik het boek dicht, ik zal ze stuk voor stuk missen.

Deze serie is een heerlijke serie met in ieder deel een eigen boodschap en een eigen verhaal. Het zijn fijne dikke boeken maar laat je door het aantal pagina’s niet tegenhouden, je hebt ze veel te snel uit.
En hier is een stille hoop dat de serie niet stopt maar doorgaat…..