Mooi gesprek tussen vader en dochter.

Marelle Boersma kijkt op een dag naar haar vader en vraagt zich af waarom hij is zoals hij is. Wat is zijn geschiedenis en wat heeft zijn karakter en doorzettingsvermogen gevormd?
Kent ze haar vader wel echt?
Ze nodigt hem uit om daarover in gesprek te gaan tijdens een wandeling door Sonsbeek om over hun leven te praten.
Het wordt een mooie wandeling, Marelle en haar vader vertellen over vroeger, waar komen hun voorouders vandaan en hoe is hun leven sindsdien verlopen?
De vader van Marelle is tijdens deze wandeling 90 jaar oud en hij kan dus heel veel vertellen over vroeger. En dat doet hij ook. Hij schuwt daarbij zijn gevoelens niet waardoor het een heel intiem en mooi compleet verhaal wordt.
Je leest een stuk geschiedenis van Nederland, de moeilijke crisisjaren voor de oorlog, de oorlogsjaren maar ook de periode daarna als hij zijn studiekeuze moet maken, trouwt en kinderen krijgt. Daar haakt Marelle heel mooi op de verhalen in, over opgroeien in het gezin, de scheiding van haar ouders en hoe ze zelf wilde blijven werken en ontwikkelen als getrouwde vrouw en moeder.
Door de verhalen heen lees je hoe Nederland verandert en hoe ze zich daaraan aanpassen.
Het leven gaat niet over rozen weten ze allebei, vooral het gedeelte waarin vertelt wordt over het zusje van Marelle die overlijdt aan een hersentumor is moeilijk, je voelt hun verdriet weer. Ook voel je het verdriet van haar vader als hij zich realiseert dat hij zijn ouders ontgroeid is, hij is de eerste die gaat studeren en zich verder ontwikkelt.
Joop Boersma wordt reumatoloog en verdiept zich met name in de behandeling en begeleiding van mensen met fibromyalgie. Dat is het gedeelte dat mij heel erg raakt. Waar andere artsen de klachten niet serieus nemen en het een zeurziekte noemen begint Joop Boersma een onderzoek naar de behandeling. Hij praat vol respect over zijn patiënten en neemt ze serieus.
Gelukkig is er ook ruimte voor een vrolijke noot, anders zou het erg zwaarmoedig worden.
Tijdens het wandelen is er ook ruimte om naar de omgeving te kijken, ze rusten af en toe uit op een bankje of in een restaurantje en genieten van het mooie Sonsbeek.
Marelle en haar vader hebben veel warmte en respect voor elkaar, ze laten elkaar in hun waarde en dat siert hen.
De prettige schrijfstijl en de vorm waarin het verhaal is gegoten is goed bedacht. Het is geen dialoog met gesprekken maar elke levensfase heeft een eigen hoofdstuk waarin wordt aangegeven wie er aan het woord is.
Marelle en Joop zijn allebei al bezig als auteur, Joop schreef na zijn pensioen de historische roman ‘Nachtregenboog’ en Marelle heeft al 11 thrillers op haar naam staan.