Verdrietig verhaal

Pijnlijk om te lezen hoe de aandoeningen van haar broer een groot deel van het leven van de schrijfster hebben bepaald.
Maar ook een triest verhaal van falende hulpverlening waarin het gezin rondom de persoon niet wordt meegenomen. Daar werd ik tijdens het lezen erg verdrietig van.
En dat de medische wereld met alle kennis en het grote aanbod van medicijnen en therapiën uiteindelijk niets beters te bieden had dan hulp bij zelfdoding. Ook dat maakte mij verdrietig.
Heel moedig dat de schrijfster haar verhaal wil delen met de wereld. Ik hoop, met haar, dat mensen iets kunnen doen met dit verhaal.
Eén klein puntje: de schrijfster neemt gelukkig van de hulpverlening aan dat verslaving een ziekte is, maar zegt wel dat ‘elke verslaving begint met een foute beslissing.’ Dat is natuurlijk niet zo. En zolang verslavende middelen als alcohol legaal zijn en er verslavende medicatie wordt voorgeschreven, worden deze middelen gebruikt zonder dat er bij stilgestaan wordt dat dit fout kan gaan. Wat wel beter kan, is de bewustwording van het verslavingsgevaar. En het aanleren van vaardigheden en het opbouwen van een netwerk, wat een buffer kan geven tegen verslaving.