Indrigend, persoonlijk en goed geschreven!!!

Dit boek wilde ik om meerdere redenen ontzettend graag lezen. Ik wil niet teveel in gaan op mijn eigen persoonlijk ervaringen en die van dierbare mensen in mijn directe omgeving maar juist dat zorgde ervoor dat ik nieuwsgierig geworden was naar het persoonlijke verhaal van David omtrent zijn adoptie, anorexia en zijn zoektocht naar een gelukkig leven. Hoe is zijn pad verlopen met deze moeilijkheden, is het hem gelukt om te vinden wat hij zocht en enige stabiliteit te vinden of zelfs overwinning? Het voelt toch als stiekem, maar wel gedoogd, mee kijken in iemand anders leven en ik denk dan wellicht haal ik er als lezer toch ook inspiratie uit voor mijn eigen leven, leer ik er wat van. Zo doende begon ik met al deze gedachte en meer aan ‘Sterk als een leeuw’ geschreven door David Samwel.

“De nacht zit nog altijd in hem. In zijn ogen staan de sterren bevroren. Het voelt of die daar nooit meer weg zullen gaan.”

Wat ik me van te voren niet helemaal had bedacht was dat er in dit boek wel wat trigger gevaar voor mij zou zijn. Gelukkig was ik me daar al gauw bewust van en zorgde dit ervoor dat ik het boek ontzettend vlot las. Beter snel door alles heen bijten wat betreft mijn eigen pijn en daarin opnieuw bewust worden en wat aan doen op tijd. Bij sommige andere boeken die ik lees omtrent psychologie, levenskunst, biografisch etc. wordt vooraf gewaarschuwd op triggers maar persoonlijk vind ik dit zeker geen must. Het past ook niet bij dit boek, wat echt een autobiografisch stuk is van de schrijver zelf. En met dat laatste gegeven tevens mijn hoge interesse opwekte voor dit boek.

“Maar hoewel mijn eerste paar zinnen vaak als een krakende kat klinken, kom ik er steeds meer in.”

Daarnaast leest de schrijfstijl als een trein. Geheel vanuit het hart en eigen beleving geschreven. Indringend, persoonlijk, rauw. De innerlijke strijd en pijn die David ervaren heeft op zoveel vlakken is duidelijk voelbaar door zijn bewoording. Eerlijk en herkenbaar. Soms lijkt het haast filmisch beschreven, dan weer als dagboek fragmenten en toch alles als één perfect toepasselijke schrijfstijl in zijn geheel. Woorden die aan een volgend, langzaamaan, steeds krachtiger worden en hoop creëren voor de schrijver. De weerbaarheid van de mens blijft wonderlijk mooi en net datgene waaraan we herinnert worden door dit soort sterke autobiografieën.

“En nu ik dit opschrijf besef ik dat er één ding ook echt is veranderd: het is voor het eerst in mijn leven dat ik iets puur voor mijzelf, en op mijzelf doe. Dat kan ik alvast in mijn zak steken.”

Ik heb alleen maar heel veel respect voor iemand, in dit geval David Samwel, die zich zo open durft te stellen. Met zijn verhaal naar buiten treed en met alle aspecten van dien. Zowel de goede als de slechte kanten beschrijft, daarin sterk zelfinzicht en ontwikkeling toont. Geen enkel punt van kritiek kan ik uitten en ik heb vooral de hoop dat het de schrijver goed gaat, op welk vlak dan ook.

Lieve leesgroet, Elsa.