Stevige thriller!

Mijn enthousiasme omtrent het debuut ‘De puzzelman’ van Nadine Matheson was al niet te missen zo’n twee jaar terug en toen gaf ik al aan dat ik van harte uit keek naar haar vervolg werk. Dus toen uitgeverij Harper Collins met de promotie begon rondom ‘De stille kamer’ belandde het boek heel snel op mijn wishlist en nog sneller bij mij thuis.

En geloof het of niet maar vanaf de proloog was ik weer volledig verzonken in het nieuwe verhaal waarin opnieuw inspecteur Anjelica Henley (alvast enig aandachtspuntje voor de uitgeverij, haar achternaam wordt op de achterflap van de paperback in de eerste instantie anders gespeld dan voortdurend in het inhoudelijke verhaal). De schrijfstijl voelt direct soepel lezend, duidelijk qua bedoeling, sfeer scheppend, spanning verhogend en nog zoveel meer. De leesflow is aan, blijft behulpzaam al doch positief dwingend voortvarend en neemt niet meer af totdat je het boek definitief dichtslaat.

“Dat was een hele verbetering vergeleken met de kerken uit haar kindertijd die ’s winters steenkoud waren en ’s zomers zo afgrijselijk heet dat je je afvroeg of er misschien een gruwelijk pact met de duivel was gesloten.”

Inspecteur Henley is & blijft tevens met dit verhaal een favoriet personage van mij uit de fictieve thriller boeken wereld, ze kan zich absoluut meten met gevestigde karakters van Karin Slaughter en consorten. Er worden overigens andere bekende schrijversnamen als vergelijking genoemd op winkel websites zoals die van Bol, Bruna enzovoort. Angelica Henley komt op mij over als een realistisch mens, met behoorlijk rugzak, herkenbare karakter eigenschappen waardoor je als lezer gemakkelijk met haar meeleeft. Alle mede personages laten net zo goed een diepe indruk achter, ieder op zijn/haar eigen manier.

“Er waren talloze zwarte en Aziatische jongemannen die dat geluk niet hadden en wier luide protesten waren genegeerd, bespot of afgedaan als een overdreven reactie.”

De gruwelijkheden, psychologische spelletjes en tijdsdruk die de inspecteurs moeten voelen om de juiste dader te pakken zorgt voor een stevige strak aangespannen spanningsboog gedurende de gehele tijd die nauwelijks afneemt als de ontknoping daadwerkelijk daar lijkt te zijn. Dit bindt de lezer van begin tot eind. Geen ruimte voor verlies van aandacht of verveling met betrekking tot het inhoudelijke verhaal.

Nog één ander aandachtspunt voor de uitgeverij vind ik de vertaling van de titel vanuit de oorspronkelijke Engelse taal. De Nederlandse titel vind ik persoonlijke minder goed passen bij het daadwerkelijke verhaal wat vertelt wordt, de titelverklaring komt niet tot z’n recht als je het mij vraagt. ‘The binding room’ is de authentieke Engelse titel en wellicht is die minder perfect overeenkomend te vertalen naar het Nederlands. Kijkend naar wat er daadwerkelijk speelt had er wat mij betreft toch beter op gelet kunnen worden, maar goed ik ben gelukkig niet iemand die de eindbeslissing hoeft te maken.

“Henley stapte het politiebureau van Lewisham uit en zoog haar longen vol koude winterlucht. Ze keek omhoog naar de weinige sterren die aan de stedelijke avondhemel twinkelden.”

Net zoals met het debuut van Nadine Matheson heb ik genoten van een heerlijk stevige thriller! Van de subtiele droog, karakter passende, humoristische opmerkingen. Haar fantastische schrijfstijl en maatschappij leerzame kritische inzichten. Ik kijk opnieuw uit naar nieuw werk van deze schrijfster, zij verdwijnt niet meer van mijn radar en ik raadt ieder thrillerlezer van harte haar boeken aan. Door originaliteit in het thrillergenre wordt je absoluut verrast.

Lieve leesgroet, Elsa.