Hoe dunner, hoe beter.

Het is duidelijk dat de schrijver gaandeweg beter is geworden. Elk volgend boek uit deze trilogie is dunner dan het vorige. (544-480-416) Toch slaagt Jon Skovron er in om zowel het verhaal vaart te geven, als de karakters verder uit te diepen. In dit laatste deel gebeurd veel, maar het blijft vlot leesbaar en ontspannend. Deze trilogie is een goede middenmotor, die het waard is om gelezen te worden. De personages, plaatsen en gebeurtenissen bieden nog mogelijkheden genoeg om een vervolg trilogie te schrijven. Ik lees in de commentaren hier en daar dat sommige lezers het moeilijk hebben met het gebruik van dialectwoorden voor personen en handelingen. Besef echter dat miljoenen mensen in de wereld dialect spreken en elkaar aanspreken met een bijnaam. Al wat de schrijver doet is ons laten kennismaken met zo'n soort gemeenschap..