Waarom zijn schrijfrondes belangrijk?

Het boek: Mensen reizen vanaf de aarde naar een nieuw te bewonen planeet, Mende. Er zijn problemen en bedreigingen die je op aarde niet kent, hoe zou dat zijn? Ze hopen op deze frisse planeet een nieuw leven op te bouwen, want ‘Mende is onvervuild, er kleven geen verkeerde herinneringen aan’.
Mijn recensie: Het boek leest als een film waarin op elke gebeurtenis en handeling ingezoomd wordt, ook bij figuranten. Samen met veel uitleg van de ‘voice over’, de grote hoeveelheid namen en benamingen, en het aantal herhalingen maakt dit boek lastig leesbaar.
De auteur maakt veel gebruik van ‘tell don’t show’, zoals bij de beschrijving van de Moden (dorpshoofd op Mende): hij had duidelijke meningen en opvattingen, maar kon heel goed naar anderen luisteren (dit is ‘tell’, ‘show’ zou kunnen zijn: Het was altijd stil in het dorpshuis als de Moden zijn uitleg over een door hem genomen beslissing gaf. Vandaag kijkt hij zijn gesprekspartner nadenkend aan, hij houdt zijn vingers voor zijn mond en luistert naar wat de ander te zeggen heeft).
Ongeveer vijftig bladzijdes later zegt een onderzoeker tegen deze Moden: ‘Je luistert bijna nooit naar mijn adviezen’. Deze incongruentie in personages komt vaker voor, waardoor het ook lastig is om te onthouden wie ook al weer wie is.
Als lezer vraag ik me herhaaldelijk af: ‘Waarom?’ Waarom worden ontdekkingen op Mende niet gedeeld met de aarde, of met andere bewoners op Mende die er later in het verhaal blijken te zijn? Het verhaal vertelt dat er geavanceerde communicatiemiddelen zijn, dus het zou kunnen. Waarom zwemmen mensen in de zee, terwijl het verhaal vertelt dat ze niet weten of er gevaarlijke dieren in zwemmen?
De verhaallijn rondom de hoofdpersoon, Ramold, had meer de rode draad van het verhaal mogen zijn. Hij blijkt een ‘Kateling’ te zijn, iemand die tijdens de reis van aarde naar Mende geboren is en dus geen verleden heeft. (Waarom niet, hij heeft toch ouders met een verleden?, vraag ik me als lezer af) Daardoor behoort hij tot een groep in de bevolking die achtergesteld worden, wat voor mij als lezer vreemd overkomt; mensen gingen toch juist naar Mende om op een planeet zonder verkeerde herinneringen een nieuw bestaan op te bouwen?
Uiteindelijk vervalt deze frisse planeet, ook onder de nieuwe Oegoer (leider) Ramold, in de dualiteit van goed en kwaad.
Kortom: 1 ster, deze versie van het verhaal laat de waarde van schrijfrondes en meelezers zien. In een herziene versie zou het de lezer meer het verhaal in kunnen trekken, nadat dingen als ‘darlings killen’, meer ‘show don’t tell’, kiezen welke personages er voor de kern van het verhaal toe doen, die personages congruenter en iets diepgaander uitwerken en de onderhuids aanwezige onderlinge spanning scherper weergeven toegepast zijn.