Een leesavontuur als een oneindige rollercoaster

Soms lees je een boek dat je niet rustig laat zitten. Waanzinpartituur van Emma van Hooff is zo’n boek. Indrukwekkend, beklemmend. Ik voelde me regelmatig verward – wat is nu de waarheid? Hoeveel bochten in de rollercoaster gaan nog volgen? En precies dát maakt het zo sterk.

We maken kennis met Am, opgesloten in een psychiatrische inrichting. Anderhalf uur lang, tijdens een groepssessie, sleurt ze je mee in haar monoloog. Ze wil maar één ding: bewijzen dat niet zij, maar haar moeder daar thuishoort. Je zit volledig in haar hoofd. Het suist daarbinnen. “Kun je die beelden zien zonder erop te reageren. Alsof het blaadjes in een rivier zijn die aan je voorbijglijden.” Maar kun je haar vertrouwen?

Van Hooff speelt meesterlijk met perspectief. De taal barst uit zijn voegen, is ritmisch en soms bijna poëtisch. “Ons hele huis was donker die avond alsof iemand een doek over ons huis had geworpen zoals je over een kooi van twee vogels gooit zodat ze eindelijk eens hun snavel houden.” Zulke zinnen blijven hangen.

De dunne lijn tussen zorg en verstikking wordt pijnlijk voelbaar. Dit is geen comfortabel boek, maar wel een dat nog lang natrilt.

Lees het – en durf te twijfelen.