Wat als je afkomst voor je wordt verzwegen

In de stilte de echo van Marceline de Waard is een roman waar ik, na Thuisreis, Terugkeer en Nevels, al lange tijd naar uitkeek. Ook dit keer weet Marceline me te raken met een intens leesavontuur. De setting wordt levendig en zintuiglijk beschreven en de personages zijn zowel kwetsbaar als krachtig, waardoor je als lezer gemakkelijk in hun wereld wordt meegenomen. Binnen een kleine week was ik weer volledig ondergedompeld in een andere werkelijkheid.Het verhaal stelt een indringende vraag: wat als je afkomst voor je wordt verzwegen? Noortje voelt al vroeg dat er iets niet klopt. Er wordt gezwegen, verdraaid en weggedrukt. Wanneer ze van huis wegloopt, laat ze niet alleen haar ouders achter, maar ook een waarheid die niemand onder woorden wil brengen. In de jeugdzorg leert ze zich staande te houden, terwijl een onbestemde onrust haar blijft achtervolgen. Cleo, de zus van Noortjes moeder, draagt het antwoord dat Noortje nodig heeft, maar raakt verstrikt in schuld en verantwoordelijkheid wanneer ze een manier zoekt om die waarheid te delen. Langzaam raken hun levens met elkaar verweven en komt een verzwegen familiegeschiedenis aan het licht waarin pijn ongemerkt van moeder op dochter wordt doorgegeven.De roman bevat zinnen die blijven hangen. Bijvoorbeeld: ‘Zwijgend zocht ze naar woorden die zowel alles als niets zeggen.’ Of het bijna sprookjesachtige beeld: ‘Ze begreep dat steggelkes niet alleen draaihekjes waren om de koeien tegen te houden, maar ook dikke monsters in de wei gevangen hielden als tijdens de midzomernacht elfen feest vierden rond de oude waterput.’En een van mijn favorieten: ‘De oude vrouw kijkt op. Een glimlach kruipt langzaam over haar gezicht. Een verborgen draad, onzichtbare bliksem, als stroom die onmerkbaar onder de grond loopt, boomwortels die onhoorbaar met elkaar communiceren.’

Juist die beelden geven het verhaal voor mij de stille, indringende echo.

Dit boek bevestigt me weer: Marceline is een van mijn favoriete auteurs.