Ontroerend om stil van te worden

Woeker van Mariëlle Boukens is een beklemmend en ontroerend boek. In dit verhaal moet een vrouw toezien hoe woekerende cellen de binnenkant van haar zoontje overnemen. Ze probeert zich staande te houden voor haar zieke kind, maar dat gaat vaak ten koste van haar andere zoon. Ondertussen nestelen vreemde gedachten zich in het hoofd van haar echtgenoot. Als geliefden kun je scheiden, maar als ouders blijf je tot elkaar veroordeeld. De vraag wie zij nog is – behalve de moeder van een ziek kind – snijdt door alles heen.

Mariëlle heeft een prachtige schrijfstijl met korte zinnen die het hart raken, verrassen, doen huilen en glimlachen. Zinnen als: “sindsdien voel ik me lichter en daarom voel ik me zwaarder” vatten het rauwe, tegenstrijdige rouwproces in één adem samen. Of neem: “Steye en Engel mopperen over de worteltjes uit blik met vissticks. Zij zijn boos en ik weet: niet om het waardeloze diner.” In die alledaagsheid voel je hoe verdriet zich verstopt in kleine irritaties. En wanneer “Steye slaat Engel op zijn hoofd, dat doet hij altijd tijdens een ruzie met zijn broer. Alsof hij exact weet waar de ellende van dit gezin vandaan komt”, wordt pijnlijk duidelijk hoe de ziekte van Engel zich als een donkere schaduw over alles legt.

Dit boek maakte me stil en diep ontroerd. Het verhaal laat me voelen hoe liefde en onmacht hand in hand gaan. En ook hoe eenzaam je je als ouder kunt voelen en hoe uitzichtloos de slopende ziekte van je kind is. Ik bewonder de kracht van Mariëlle dat ze de onvoorstelbaar heftige gebeurtenissen die ze als moeder en partner moest meemaken en dragen, heeft kunnen toevertrouwen aan papier dat vervolgens uitmondde in een indrukwekkende roman.