Ontroerend mooi boek

Wilgenkind van Josha Zwaan is een aangrijpende roman die langzaam maar onontkoombaar zijn emotionele lading prijsgeeft. Wanneer Hannah hoort dat haar vader ernstig ziek is, belandt ze tegen wil en dank in de rol van mantelzorger. Wat begint met weerstand, groeit uit tot een intens en toegewijd zorgen voor hem in de laatste fase van zijn leven. Als lezer word je meegenomen in dit proces, waarin nabijheid en afstand voortdurend met elkaar botsen.

Aan het sterfbed van haar vader komen herinneringen boven aan Hannahs moeder, die overleed toen zij veertien was. Tegelijkertijd doet Hannah ontdekkingen over het leven van haar vader, waardoor langzaam duidelijk wordt waar de verwijdering tussen hen is ontstaan. In eerste instantie lijkt die afstand te maken te hebben met Hannahs abortus tijdens haar studententijd, maar gaandeweg blijken verzwegen gebeurtenissen uit het verleden een veel diepere rol te spelen. Die familiegeheimen geven het verhaal een schrijnende spanning.

Wat deze roman zo ontroerend maakt, is de manier waarop Zwaan thema’s als dood, mantelzorg en geloof samenbrengt. Het geloof, met een vader als dominee, speelt een bepalende rol binnen het gezin en werkt zowel verbindend als verstikkend. Dat innerlijke conflict wordt prachtig verwoord in de zin: “Haar vader was als de paardenbloemen die ze ooit plukte. Stralend geel van buiten, bitter en giftig van binnen.”

De mooie wisselingen tussen verleden en heden laten zien hoe herinneringen blijven schuren: “Denkend aan haar tienertijd is als pulken aan de korst van een wond; brandende pijn, iedere keer weer.”

Daarbij zijn de natuurbeschrijvingen prachtig en troostend, als een ademruimte in het verdriet. Wilgenkind is een indringend en kwetsbaar boek dat zorgde voor tranen over mijn wangen en een boek dat me nog lang zal nablijven.

Het bespreken van het boek met Chayenne maakte het extra bijzonder: hoe kijk jij naar de personages? Wat zou jij doen? Wat is je gevoel bij het boek?