Geëtaleerde Eruditie

Tja, als je dit gelegenheids dagboek doorleest, besef je pas hoe goed Schrijvers zijn georganiseerd en hoe uitstekend de lobby is die allerlei aspecten van het boekenvak weet te ondersteunen.
Een verwante groep, beeldend kunstenaars, is wat dat betreft maar karig bedeeld voor wat betreft verkoopmogelijkheden, lobby en verdere mogelijkheden. (Een organisatie als Schrijvers, school en samenleving is er voor kunstenaars niet.)
Maar laten we het over dit dagboek hebben. Ongetwijfeld is 't Hart hiervoor gevraagd en heeft hij uitgepakt.(al ben ik heel erg benieuwd of hij in voorgaande jaren ook zo uitgebreid en uitgesproken over allerlei zaken schrijft en ook zo vervult van eigen kunne )
Hij heeft dit geschreven met het oog op publicatie, de meeste dagboekschrijvers schrijven voor zichzelf, maar Maarten gebruikt dit boek om te etaleren hoe erudiet hij is, hoe idolaat hij is van Bach.
De lezer moet weten dat Maarten hele gedichten uit het hoofd kan citeren, ook al zijn ze in het Duits, Nederlands of Engels geschreven.
En de lezer moet weten dat Maarten niet gelovig is, maar zijn reformatorische levenswijze uitbundig consumeert. Te pas en onpas citeert hij psalmen en bijbelcitaten. Dat is zijn wereld.
En tussendoor amusante beschrijvingen van allerhande gebeurtenissen en zienswijzen.
Ontziet zijn collega schrijvers niet: Hugo Claus kan niet schrijven en is een jatmoos. Connie Palmen ziet niets, hoort niets, weet niets.
Wat de controverse is die Carel Peeters van Vrij Nederland met 't Hart heeft, of juist ongekeerd, wordt nergens uit de doeken gedaan.
Als je de verhandelingen over Bach overslaat, is het wel een onderhoudend boek, bij tijden zelfs humoristisch.
Frappant is wel dat 't Hart last heeft van een op hol geslagen hart en daarvoor een uitgebreid scale medicijnen tot zich neemt en cardiologen bezoekt, maar nergens de link legt naar zijn achternaam.
Ook het dedain waarmee hij anthroposofen beschrijft, doet mij denken aan het gezegde : De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet. Gezien zijn eigen reformatorische leef - en denkwijze.
Maar al met al zeker een aanrader om op een regenachtige zondagmiddag te lezen. Juist het bijzondere aan zijn denkwijze, vind ik wel aangenaam, ook al lijkt het af en toe een beetje op die van Jan Arends.