Steeds blijven doorlezen

Het boek Tosca van Maud Vanhauwaert leest als een trein: je wilt weten of May, de protagonist, het kwetsbare meisje Aline kan redden. Langzaam verschuift die vraag naar de vraag of het May zal lukken om zelf niet ten onder te gaan aan haar reddingsacties; dat ze domme dingen doet, weet ze - ze spreekt steeds vaker in het geheim af met Aline en praat dat goed omdat Aline zo kwetsbaar is. Haar relatie met Lou lijdt eronder en ook haar zwangerschap, een noodgreep omdat Lou's zwangerschappen steeds voortijdig worden afgebroken. Als lezer kijk je noodgedwongen toe hoe May zichzelf steeds meer in de problemen brengt, zogenaamd om Aline te beschermen, maar vooral omdat ze zelf ook iets uit het contact haalt: het lijkt erop dat May langzaam verliefd wordt op Aline. Als op een gegeven moment niet meer duidelijk is of Aline wel de waarheid vertelt, vraag je je af of May niet langzaam in een valstrik wordt getrokken door een niet zo onschuldig, maar nog steeds kwetsbaar meisje. Dit maakt het boek psychologisch interessant, naast de wens die de lezer voortdurend voelt om door te lezen. De gedichten vond ik soms mooi en passend, maar meestal zaten ze me in de weg, omdat ik het verhaal verder wilde lezen. In die zin hadden ze voor mij geen meerwaarde.