Recensie Tikkop

Tikkop begint veelbelovend. De hoofdpersoon, Marten Mulder, komt op uitnodiging van een vriend over naar Afrika om oude herinneringen op te halen. Samen hebben beide mannen koerierswerk gedaan voor het ANC om de apartheid te bestrijden. Van Dis zet de situatie in een Zuid-Afrikaans dorp haarscherp neer. Bovenin de duinen wonen nog wat blanken, beneden de lokale bevolking. De spanning tussen beide groepen is tussen de regels door voelbaar. Na de eerste 50 pagina's begint het verhaal langzaam maar zeker in elkaar te zakken. Zo is er een dame van lichte zeden in het benedendorp die haar diensten blijkt te verlenen aan Donald. Ook Mulder vindt haar aantrekkelijk. Op zich niks mis mee, maar de noodzaak wordt nooit echt duidelijk. Ook de zoon van Charmein, verslaafd aan tik, een goedkope drug, komt een beetje zonder noodzaak het verhaal binnenwaaien. Beide mannen ontfermen zich over de jongen om hem 'met harde hand' te laten afkicken, het waarom ontging me eerlijk gezegd. En zo zijn er meer situaties die een beetje los in het verhaal hangen. Uiteindelijk blijkt dat de vrienden al eerder verliefd zijn geweest op een vrouw, ook is er sprake van verraad. Op dat moment overtuigt het verhaal allang niet meer, zeker niet wanneer Van Dis middels terugblikken het verleden van beide mannen onder de loep neemt, wat erg uitleggerig gebeurt. In feite is het zo, nu ik erover nadenk, dat de hele hoofdpersoon Marten overbodig is. Het echte conflict speelt zich af in het in tweeën gedeelde dorp. Met de andere hoofdpersoon, Donald, was daar een veel beter verhaal uitgekomen, een verslag van de voortgaande strijd tussen gekleurd en blank. De weg die Van Dis nu heeft gekozen, leidt veel te veel af van wat er werkelijk speelt. En dat is jammer.

Al met al een beetje een geforceerd verlopend boek, dat mij in ieder geval tegenviel, hoe mooi de beschrijvingen van sfeer en landschap ook zijn.