Recensie Ik was Amerika

Een Nederlander die meevocht in het Duitse leger, in Afrika werd gevangengenomen, terechtkwam in een gevangenkamp in Amerika en die in de bovenlaag van het verhaal terugkeert naar Amerika om daar de personen te ontmoeten die hij daar achterliet. Zo ongeveer kan de derde roman van Gustaaf Peek worden samengevat. De schrijver wikkelt de verschillende verhaallijnen door elkaar af, daardoor duurt het even voordat je als lezer in de gaten hebt over wie je nu weer zit te lezen. Pas gaandeweg wordt duidelijk hoe de geheimen zoals je die in elk goed boek vindt, in elkaar steken. Ik kan me voorstellen dat er lezers zijn die vanwege chronisch ongeduld het boek daarom terzijde leggen, maar dat zou in mijn ogen erg jammer zijn. Peek vertelt namelijk een boeiend verhaal in een gave stijl, zo'n schrijver waar je je als lezer met groot plezier aan toevertrouwt. Zo wist ik niet dat Duitse krijgsgevangenen in Amerikaanse kampen werden opgesloten, eigenlijk had ik er nooit bij stilgestaan waar die lui bleven. Gustaaf Peek zet de sfeer in Texas geweldig mooi neer, de lome hitte, de kleine en grote ruzies, voortkomend uit verveling of zelfs (ook daar nog!) Nazisme, gezien door de ogen van Dirk, de Nederlander die in het Duitse leger vocht. En ook dat is natuurlijk een interessant gegeven, al worden de beweegredenen nooit helemaal duidelijk. Het verhaal gaat vooral over de relaties die zich ontwikkelen, net als overal waar mensen tot elkaars gezelschap zijn veroordeeld. Dirk sluit een vriendschap, ontmoet een vrouw, krijgt een kind en gaat aan het eind van zijn leven op zoek naar de weg terug.

Prachtboek, dat ik als gratis e-versie kon downloaden bij de uitgever. Zeker een schrijver om te volgen!