Recensie De weldoener

'De weldoener' is het tweede boek van Thomése dat ik gelezen heb. Het vorige was 'J. Kessels: the novel', een hilarisch boek, heel anders dan 'De weldoener'. Een veelzijdig schrijver, kan je wel zeggen.

'De weldoener' gaat over een wat minder bekende componist die in de kerk waar hij met zijn koor oefent, een meisje aantreft dat bezig is zichzelf middels een portie pillen naar het hiernamaals te helpen. Hij redt haar en beschouwt haar daarna als zijn eigendom. Later blijkt dit meisje de dochter van een veel bekendere componist/concurrent te zijn, terwijl ze ook nog een afdankertje (niet mijn woorden) van zijn zoon te zijn. Uiteindelijk gaat hij er met haar vandoor. Dat kan nooit goed aflopen en dat doet het dan ook niet.

Thomése vertelt het verhaal met veel vaart. Origineel taalgebruik, waarbij hij geregeld zijn toevlucht neemt tot het gebruik van dure woorden: 'ze voelde de somnabule aandrang een sigaret aan te steken.' Op zulke momenten mag je mijn portie aan Fikkie geven, ik heb het niet zo op zulke duurschrijverij, al mag een auteur er natuurlijk best eens iets moeilijks tegenaan gooien. Het karakter van de hoofdpersoon wordt goed uitgewerkt, dit in tegenstelling tot de andere personages, die vaak zo plat als een duppie blijven met als dieptepunt de andere componist, een hufter eerste klas.

Doorlezen doe je wel, enerzijds door de scherpe observaties, vooral als het over de betrekkelijkheid van het leven gaat, waarbij Thomése duidelijk veel van muziek af weet, handig bij dergelijke lieden. Anderzijds lees je door vanwege de plot, je wilt wel even weten hoe het afloopt. Al met al een aardig boek om te lezen: drie sterren.