Recensie De rode loper

‘De rode loper’ van Thomas Rosenboom is een vermakelijk relaas over een groepje jongens dat na het lyceum besluit in de bijstand te gaan omdat dit volgens hun berekening verreweg het voordeligst is voor de overheid. De heren richten een popgroep op, waarna het verhaal zich richt op de roadie. Lou is helemaal rock and roll. Eerst sjouwen tot hij er letterlijk bij neervalt, vervolgens eigenaar van een studio en ten slotte een underground bioscoop in een gekraakte garage te Zevenaar. Daar maakt Lou furore met ‘De rode loper’. Samen met zijn compagnon bedenkt hij dat de moderne mens geen genoegen meer neemt met de middelmaat. Iedereen wil een ster zijn. Dus word je voor een paar tientjes opgehaald met een limousine, afgezet bij de bioscoop waar je over een rode loper naar binnen mag. Ingehuurde filmers, journalisten en klapvee staan garant voor een onvergetelijke entree. Eenmaal binnen kun je dan je eigen film bekijken. Een soort ‘Sterren schijten op de schans’ avant la lettre dus. Het verhaal is vlot geschreven, leest heerlijk weg, ook door de humor waarmee Rosenboom zijn verhaal vertelt. Misschien niet zijn belangrijkste boek, maar een licht verteerbaar relaas dat er mag zijn.