Recensie Post mortem

Wie houdt van een gelaagde roman, is bij Peter Terrin aan het juiste adres. Post Mortem is een regelrecht huzarenstukje, een vele malen overschilderd tafereel dat je bij tijd en wijle naar adem doet happen. Je weet namelijk nooit waar je nu precies naar zit te kijken omdat de tekst voortdurend van de ene naar de andere laag blijft springen.

Het boek gaat over een schrijver. Emiel Steegman leeft met zijn vrouw en dochter in een onbestemd buurtje van een al even onbestemd dorp, een eenling die in meerdere werleden tegelijk leeft. Hij is bezig met de constructie van een nieuwe roman die ook over een schrijver gaat, een schrijver die net als hij een ‘biofobie’, een angst voor zijn eigen biografie heeft. Een biografie is immers het enige boek waar hij geen controle over zal hebben, het is de angst om na zijn dood zijn leven te verliezen. In het laatste deel duikt die biograaf daadwerkelijk op en volgen we hem in zijn moeilijke speurtocht om de waarheid over de schrijver Steegman boven water te krijgen. De focus richt zich uiteindelijk op de dochter van Steegman. Renée heeft op driejarige leeftijd een beroerte gehad, om haar draait een groot deel van het boek.

Peter Terrin heeft met Post Mortem een kunstig, maar ook een gekunsteld boek geschreven, vind ik. Het is een spel tussen fictie en werkelijkheid dat niet altijd even toegankelijk is voor de lezer. Aan de andere kant kun je je natuurlijk afvragen of dat ook moet. De schrijver daagt je immers uit, het is aan de lezer op die uitnodiging in te gaan. Het middendeel is wat mij betreft het meest aansprekend. Hier wordt de ziekte van Renée en de moeizame weg omhoog aangrijpend beschreven. Al met al een interessant boek, prachtig van stijl, scherpe observaties van kleine gebeurtenissen die later bepalend blijken te zijn voor het verloop van het verhaal. Ook de verzorging van het boek zelf is prachtig: mooie omslag (natuurlijk met een betekenisvolle laag) en lay-out. Zeker een schrijver om te volgen, deze Peter Terrin.