herkenbaar realistisch

Een roman over een liefde, een liefde op het eerste gezicht, een mooie prachtige liefde die iedereen doet wegdromen. Deze liefde blijft groots maar verandert, verandert in een alledaagse liefde tussen een vrouw en een man die samenleven en die samen hun eerste kindje krijgen. Met de nodige ups en downs.
De verteller, echtgenote en papa, kan maar moeilijk omgaan met deze verandering in zijn relatie. Hij twijfelt en kan steeds terecht bij zijn twee beste vrienden.

Na het lezen van dit boek vraag ik mij af of ik dit boek zou aanraden aan jonge ouders. Zelf, als jonge mama, vond het soms pijnlijk herkenbaar. De minder mooie kanten aan samen mama of papa worden, worden op harde en geloofwaardige manier weergegeven. ‘Soms had ik de indruk dat ik in een spel zat dat met elk leven moeilijker werd.’

Tegelijk laat de auteur merken hoe mooi het is samen een kind te krijgen. Zoals de beste vriend van onze hoofdpersonage het beschrijft in zijn metafoor op p. 205: ‘Geen kinderen hebben is als een wandeling maken op het platteland. Je ziet een boom vlak bij een beekje, je kunt in zijn schaduw gaan zitten, een lekker tukje doen, wat fruit eten. Niet slecht, zou ik zeggen, je mag niet klagen. Wel kinderen hebben is als in de bergen lopen, de helling is vermoeiender dan de vlakte, maar wanneer je je ogen opslaat zie je uitzichten die je vanaf hier niet kunt zien. Het leven dat je hebt gekozen is het leven van waaruit je de zee kunt zien, dus zeik niet als de helling een beetje te steil is.’
Het hoofdpersonage Nicola geeft je een kijk in zijn gedachten als jonge papa: hij twijfelt over zijn liefde voor zijn vrouw, kijkt met heimwee terug naar zijn tijd ervoor, enz.

Een minpuntje aan het boek: de korte inhoud geeft aan dat vader Nicola wordt verleid door een vrouw en twijfelt of hij hierop moet ingaan. Op deze passage moet je als lezer heel lang wachten. Pas in de laatste 40 pagina’s komt deze vrouw tevoorschijn. Verklapt hierbij de korte inhoud het einde van het boek dan niet deels?