Mooie afronding van deze serie

Het is heerlijk om weer terug te zijn in de wereld van het altijd koude pittoreske plattelandsdorpje Joy. Een dorpje met amper 500 inwoners die waarde hechten aan hun gewoontes en gewend zijn aan de winterse weersomstandigheden.  
 
‘Vreugde boven Blueberry Treehouse’ gaat over Finn en Haken. Ze kennen elkaar al lang. Eerst als penvrienden, toen buren en later beste vrienden. Maar Finn voelt zich al lange tijd meer voor Haken tot hij kiest voor een ander. Het breekt niet alleen haar hart maar ook hun vriendschap.
 
Terwijl Haken zijn geluk gevonden lijkt te hebben bij een mooie vrouw ontmoet Finn de nieuwe hoefsmid. Hij is knap en attent. Voor Finn zou hij de perfecte man kunnen zijn maar ze lijkt haar hart nog steeds verloren te nebben aan iemand anders. Haken maakt het haar niet gemakkelijk door zijn relatiestatus, zijn stugge houding en jaloerse gedrag. Door wat hij heeft meegemaakt in het verleden sluit hij zich af voor en het uiten van zijn gedachten en gevoelens. Voor Finn is dit verwarrend en tegenstrijdig.
 
De schrijfstijl van Eline Hazelaar is beeldend, beschrijvend en zo meeslepend dat je niet anders kunt dan op gaan in deze winterse wereld waarin Finn, Haken en alle anderen samen een eenvoudig leven leiden. De omstandigheden zijn winters maar de verhaallijnen houden je warm als een knapperend haardvuur. Wat ik erg leuk en origineel vind is het idee achter het jampotje en ook de kleine gebruiken die het dorp kent.

De Joy serie bestaat uit vier verhalen waarin je je kunt verliezen aan de winterse kou, de hartverwarmende verhalen en de sympathieke personages die, tijdens het lezen, stuk voor stuk in je hart verblijven. Hun leven is eenvoudig maar de verhalen menselijk en vol emotie. Met het verhaal van Finn en Haken sluit Eline Hazelaar deze serie prachtig af terwijl de personages in je hoofd nog altijd in dat kleine dorpje wonen…