Zoektocht met vreemde mensen, idiote ongelukken.

Van Ignace Dermaux had ik zijn twee thrillers Cœur de Bœuf en De Nabucco-moorden gewonnen in de thrillergroep op Facebook en heb daar een recensie over geschreven op Crimezone. Toen kreeg ik zijn eerste roman zomaar opgestuurd. Het boek heeft even moeten wachten tot ik meer tijd had om weer een recensie te schrijven.

Poco Pech gaat over een veertiger, Ben, die zich niet meer thuis voelt in de wereld na het overlijden van zijn vader. Het was of er tegelijkertijd een stuk zelfvertrouwen was begraven. Hij gaat over alles nadenken. Hij vind zijn baan niet leuk. Tussen zijn vrouw en hem gaat het ook niet best. Ze klaagt, dat ze buitengesloten wordt. Hij heeft nachtmerries over sociale netwerken, alles verandert zo snel. Hij voelt zich eenzaam. Het is geen midlifecrisis. Waar het om ging, was dat hij twijfelde over de keuzes, die hij tot dan toe had gemaakt. Hij gaat op zoek naar het verleden. Bij zijn moeder op zolder rommelt hij in oude spullen, die daar opgeslagen liggen. Het was vroeger de speelkamer geweest van hem en zijn broers. Daar voelt hij zich goed. Die zolder was als een tijdmachine voor hem. Hij vindt oude schoolrapporten terug. Zijn gedachten gaan terug naar vroeger. Zijn broer was gaan tekenen, maar Ben niet. Blijkbaar vond hij tekenen toch niet leuk genoeg, of heeft hij zich laten leiden door keuzes van anderen? Oude foto ‘s, oude brieven. Dan vindt hij een oude brief van een collegaatje, Ella uit Pulderbos. Na een ongeluk, blijft Ben een week thuis van het werk. Dan besluit hij om Ella na zevenentwintig jaar weer op te zoeken.

Hij ontmoet bij zijn zoektocht vreemde mensen, hij veroorzaakt idiote ongelukken. Ook Jonas duikt overal op. Ben denkt, dat Jonas de antwoorden weet op al zijn vragen.

Poco Pech is een roman en heel anders dan zijn thrillers. Poco Pech is zijn manier om afscheid te nemen van zijn vader, zegt Ignace Dermaux. Deze overleed in 2007. Toch is het verhaal niet autobiografisch, zegt hij. Ik denk, dat er gedeeltes in zitten, die wel autobiografisch zijn. Ignace Dermaux schrijft soms in mooie zinnen, maar ik vond de planeet zonder ondergoed een beetje te veel van het goede. De eerste helft van het boek vond ik wel intrigerend, de tweede helft vond ik minder. Ik heb bijna tegelijkertijd "Het tweede leven van meneer Roos"gelezen van Hakan Nesser. Ik zag wel vergelijkende overdenkingen in beide boeken. Soms moest ik wel lachen om het gefilosofeer, soms ergerde ik me eraan. Vandaar dat ik het boek waardeer met 3,5 ster.