Ingrid Verschelling over Poppenspel

Poppenspel van Jorun Thorring is het tweede boek van deze schrijfster. Het eerste boek Schaduwsporen had een andere hoofdrolspeler en het speelde zich af in Oslo. Dit verhaal speelt zich af in Tromsø, waar Thørring opgroeide en studeerde.

In Tromsø, de universiteitsstad boven de poolcirkel in Noorwegen, verdwijnen verschillende studentes en worden na een paar dagen vermoord gevonden. Alleen de manier waarop ze zijn vermoord, is elke keer anders. Beate Moberg wordt gevonden op een bankje bij het Prestmeer, midden in de stad. Bij sectie blijkt, dat er een implantaat met ricine in haar arm is geïnjecteerd. Lise Beck wordt teruggevonden in het meer en is verdronken. Na navraag onder andere studentes blijkt, dat de vermoorde studentes foto ’s op het internet hadden gezet, die bijna pornografisch waren. De politie denkt, dat dat het verband is. Dan wordt er weer een studente vermist. Zij had geen foto ’s op het internet gezet. Wat is de link tussen die jonge vrouwen? Er is geen vanzelfsprekende verdachte, geen voor de hand liggend motief. Een jaar eerder is er ook al een jonge vrouw vermoord gevonden. Die zaak is nog steeds niet opgelost.

Hoofdagent Aslak Eira, al twintig jaar werkzaam bij de politie van Tromsø, neemt het onderzoek op zich. Hij wordt geholpen door Mona Lie, een psychiater verbonden aan de universiteit en vertrouwenspersoon van de studenten. Eira woont als alleenstaande ouder samen met zijn puberzoon Niillas. Twintig jaar geleden wilde zijn vriendin de baby niet houden en hij wel. Eira komt uit het uiterste noorden van Noorwegen en heeft een Samische achtergrond. Journalist Krogh zit hem danig dwars en vertelt, dat hij gehoord heeft, dat Eira extreme ideeën erop nahield in het verleden. Is Eira wel competent genoeg om het onderzoek te doen?

Jorun Thorring probeert in haar boek Poppenspel maatschappijkritisch te zijn. Het is niet verstandig teveel op het internet zetten. Journalisten, die sensatiebelust zijn, etnische bevolkingsgroepen, die hun eigen cultuur moeten kunnen hebben en dat medisch personeel beter gecontroleerd moet worden bij hun aanstelling of ze wel gekwalificeerd zijn. Dat laatste verwonderde mij wel enigszins, aangezien ikzelf bij een aanstelling in het onderwijs een verklaring van goed gedrag van de politie moest overleggen. Dat zouden ze bij meer beroepen moeten doen. De spanning viel me enigszins tegen. Wel een goed plot overigens. Ik vond het boek leuk om te lezen, maar ook niet meer dan dat: drie sterren.