Geloof, hoop en liefde, maar dan over-the-top

'Wit' is het derde deel in de Cirkeltrilogie van Ted Dekker en volgt op ‘Rood’. Om het verhaal te snappen is het echt essentieel dat je Zwart en Rood eerst gelezen hebt, er is geen proloog o.i.d. die je meeneemt in de eerdere delen.

In het eerste deel maakten we kennis met Thomas Hunter, die in 2010 met zijn zus in Denver woont. Als hij geraakt wordt door een kogel, ontwaakt hij in een heel andere wereld. Thomas komt erachter dat deze wereld een toekomstige versie van de huidige Aarde is, en dat volgens de overleveringen in die toekomstige wereld in de huidige wereld in 2010 het grootste deel van de mensheid vernietigd is door een virus dat opzettelijk is losgelaten. Elke keer dat Thomas in de ene wereld in slaap valt, ontwaakt hij in de andere. In Wit weten we inmiddels dat het dodelijke virus op de oude aarde verspreid is en het een kwestie van dagen is tot de eerste doden gaan vallen. Tegelijkertijd is Thomas op de nieuwe aarde leider van de Cirkel (een groepering van oorspronkelijke bewoners van het gekleurde bos en bekeerlingen van de woestijnbewoners). Aan hem de taak om de Cirkel te beschermen tegen de Horde, die erop uit is hen te vernietigen.

Waar het eerste deel soms net een kinderboek leek en het tweede deel een echte thriller was, is dit derde deel weer heel anders van karakter. Het beste zou het nog te karakteriseren zijn als een mix tussen een Bouquet-reeks-roman en een religieus boek. In het deel waar Thomas verliefd wordt op Chelise, de dochter van zijn vijand Qurong, druipt de hartstocht tot bijna in het absurde van de pagina’s af. En als Thomas uiteindelijk in een schier uitzichtloze positie zit, is het Justin, alias Elyon, alias God, die ervoor zorgt dat alles goed komt, wat wel heel makkelijk is. Net als in Rood is ook hier het credo dat God je genadig is, als je maar in hem blijft geloven.

Ook op de oude aarde gaat de strijd tussen goed en kwaad door, en dankzij de ingenieuze ontdekking van de bloedband die beide werelden met elkaar verbindt, komt ook daar een van de topcriminelen tot inkeer.

Wit was oorspronkelijk het laatste deel van de trilogie (later zou Groen daar nog aan toegevoegd worden) en daarom is het jammer dat het einde in beide werelden nogal afgeraffeld wordt. Daarmee eindigt het bijna als in de bekende sprookjes, ‘ze leefden nog lang en gelukkig.’ Maar dan komt er nog een stukje venijn in de epiloog. We hebben immers de Boeken der Kronieken nog, en daarin duikt opeens een tot nu toe onbekend personage op...

Waar ik over Zwart schreef dat ik nog niet zo goed wist wat ik met het verhaal aan moest, zit ik nu weer op dat punt. Ga ik Groen nog lezen, of stopt het hier? Ik blijf erbij dat het gegeven van de twee werelden die door dromen verbonden zijn, een ingenieus gegeven is dat ik nog niet eerder in een SF- of fantasyboek ben tegengekomen. Tegelijkertijd doen de voortdurende wisselingen van toonzetting en over-the-top liefdes- en geloofsuitingen afbreuk aan de spanning (die zeker in deel 2 volop aanwezig was), tot het punt dat ik me afvraag hoe serieus ik dit nog moet nemen. Ik kon het niet laten alvast even de verhaallijn van Groen te googelen, en als ik de verwikkelingen daar lees, denk ik toch echt dat het hier stopt. Jammer dat een serie met zo'n solide basis op zo'n rommelige manier is uitgewerkt.