Zinderend vervolg op Het Drielichamenprobleem

Het donkere woud is het tweede deel in de trilogie 'Remembrance of Earth's past' van Cixin Liu, en wat een vervolg! Waar het eerste deel (Het Drielichamenprobleem) me al meteen pakte, kon ik dit vervolg amper nog wegleggen toen ik er eenmaal aan begonnen was. Het is overigens aan te raden eerst deel 1 te lezen; zonder de voorkennis daarvan zijn veel aspecten van dit deel moeilijk te plaatsen.

Nadat in Het Drielichamenprobleem duidelijk is geworden dat er op de planeet Trisolaris een beschaving is die naarstig op zoek is naar een andere wereld om te overleven, draait dit deel vooral om wat voor gevolgen dit heeft voor de aardse mensheid. Uit berichtenverkeer met Trisolaris is duidelijk geworden dat hun invasievloot over ruim 400 jaar de aarde zal bereiken, en dit zet de aardse samenleving volledig op zijn kop. Centraal in dit boek staan de Muurschouwers, vier personen die vrijwel onbegrensde mogelijkheden krijgen om een methode te bedenken om de dreiging af te wenden.

Liu beschrijft op pakkende, en vaak beklemmende wijze hoe er op Aarde verschillende denkrichtingen ontstaan, die ieder op eigen wijze met het naderend onheil omgaan. Sommigen leggen zich neer bij hun lot, anderen wil vechten, en weer anderen willen vluchten. Politieke intriges zijn aan de orde van de dag, en door de jaren heen versnellen technologische ontwikkelingen zich om aan de buitenaardse invasie het hoofd te kunnen bieden. Dankzij hibernatie-technieken kunnen mensen tijdelijk 'ingevroren' worden, om op een latere tijd hun leven weer op te pakken. Daarnaast ontstaan innovaties als de ruimtelift, ondergrondse steden en een heuse militaire ruimtevloot. Liu schets heel goed wat voor politieke, maatschappelijke en sociologische consequenties dit heeft. Eigenlijk is de eerste driekwart van het boek vooral aan deze technologische ontwikkelingen op aarde en de sociale gevolgen daarvan gewijd. Het verhaal zet je voortdurend aan het denken hoe de mensheid zich aanpast aan een totaal nieuwe werkelijkheid, en regelmatig vraag je je af hoe je zelf zou reageren in de betreffende situatie. Pas in het laatste kwart van het boek krijgt het science fiction-karakter de overhand, als een vooruitgestuurde sonde van de invasievloot ons zonnestelsel bereikt.

Jammer blijft dat de personages in het boek nog steeds vrij tweedimensionaal zijn. Zelfs de hoofdpersoon in dit deel, Luo Ji, die we toch over een grote tijdspanne volgen, blijft een wat vlak karakter waarvan ik geen concreet beeld voor ogen krijg (iets wat voor mij vaak een maatstaf is hoe ‘echt’ een personage overkomt). Wellicht pas dit in de Chinese cultuur, waar emotie en gevoel een andere rol spelen dan in westerse culturen. Overigens leidt dit niet af van het verhaal.

Ook in dit deel is het weer zaak je hoofd goed bij het verhaal te houden. Het boek omvat een tijdspanne van ruim 200 jaar, en door de hibernatie-techniek komen sommige karakters achtereenvolgens in verschillende tijdperken terecht. Liu heeft zijn fantasie echt voluit de vrije loop gelaten, en schetst daarmee een toekomst die soms fantastisch, maar vaak ook beangstigend is. Ook in dit deel is het handig als je een beetje begrip van natuurkundige en technologische principes hebt, dan leest het net even wat gemakkelijker.

Nu op naar deel 3, Het einde van de dood!