Wervelende leeservaring

De jonge ondernemer Stephen Foxx werkt als vrijwilliger bij een archeologische opgraving in Israël. Daar doet hij een bijzondere vondst: in een 2000 jaar oud graf vindt hij een skelet dat medische kenmerken vertoont die onmogelijk 2000 jaar oud kunnen zijn. Naast het skelet ligt een brief en de handleiding van een videocamera die pas over 3 jaar op de markt komt. In eerste instantie denkt men aan een grap, maar al gauw ontstaat het vermoeden dat men met de bewijzen van een tijdreis te maken heeft, en dan rijst natuurlijk al snel het vermoeden dat er dus ook ergens een camera en/of videocassette zou moeten zijn, die mogelijk beelden uit de tijd van Jezus bevat. De schatrijke zakenman John Kaun, financier van de opgraving, zet alles op alles om de brief, die Stephen achter heeft gehouden, terug te krijgen. En als ook het Vaticaan zich in de strijd begeeft, wordt duidelijk dat het hier een vondst betreft die de wereldgeschiedenis op zijn kop kan zetten.

Ik kwam puur bij toeval met dit boek in aanraking; ik kende de auteur niet en heb ook de Dan Braun-boeken (o.a. Da Vinci Code) waarmee op de kaft een vergelijking wordt gemaakt, niet gelezen. Of die vergelijking terecht is, durf ik dus niet te zeggen. Maar ik heb het boek zo ongeveer in één ruk uitgelezen, wat vooral te danken is aan het gegeven van een mogelijke tijdreis (wat mij als SF-liefhebber altijd intrigeert) en de vele plotwendingen, die enorm de vaart erin houden. Telkens als je denkt dat duidelijk is hoe iets in elkaar zit, weet Eschbach er weer een nieuwe wending aan te geven. Er zit voortdurend actie in het verhaal, met af en toe ook echt hoog oplopende spanning, zoals tijdens de ontsnapping uit het klooster in de woestijn. Tegen het einde komt er een fragment waarin het verhaal afgelopen lijkt en je leest wat er van alle hoofdpersonen geworden is, maar dan zijn er nog bijna 50 pagina’s over, die alsnog het verhaal een nieuwe kant op sturen.

Dit spannende en afwisselende plot wordt helaas ook wat teniet gedaan door andere aspecten. Zo zijn de karakters nogal oppervlakkig en clichématig uitgewerkt. Stephen Foxx als de materialistische yup, die zich bijna als een klein kind gedraagt als bijv. zijn Visa-card blokkeert en daarnaast collega-onderzoekster Judith in bed probeert te krijgen. John Kaun als de machtige, niets ontziende zakenman die de hele wereld, tot en met het Vaticaan, naar zijn hand denkt te kunnen zetten. De rol van SF-schrijver Peter Eisenhardt, die door Kaun wordt ingehuurd om het mysterie mee te helpen te ontrafelen, is op zijn zachtst gezegd ver gezocht en komt ook verder nauwelijks echt uit de verf (ik moest het hele boek door denken of dit karakter misschien een soort alter-ego van de auteur zelf is …). En dan is er nog de uiterst vage opgravingsleider, professor Wilford-Smith, wiens rol eigenlijk pas zo’n 40 pagina’s voor het einde van het boek duidelijk wordt.

Elk hoofdstuk begint met een citaat; aan het begin zijn dat vooral citaten uit onderzoeksverslagen van de opgravingsleider, later ook uit e-mails, politieverslagen of historische documenten. De context van deze citaten is meestal wel duidelijk maar ze voegen aan het verhaal weinig tot niets toe, zeker in het begin niet. Hier en daar wordt ook duidelijk dat het boek al wat gedateerd is (oorspronkelijke uitgave 1998), zo wordt op een gegeven moment een verwijzing gemaakt naar Donald Trump als ‘de allang vergeten vastgoedtycoon uit de jaren tachtig’.

Het tijdreis-gegeven wordt helaas verder nergens uitgewerkt of zelfs maar over gespeculeerd, op een zeker moment wordt dat gewoon als een gegeven beschouwd waar niemand zich verder druk om lijkt te maken. Beschouw het boek dus vooral niet als een science-fictionboek, dan kom je bedrogen uit. Maar zoek je een vlot lezend en vooral spannend boek met een intrigerende verhaallijn, dan is dit een prima keuze.