Verhaal met veel gezichten

In 'Zwart' maken we kennis met Thomas Hunter, die in 2010 met zijn zus in Denver woont. Vanwege een akkefietje uit het verleden wordt hij achtervolgd door een groep criminelen. Als hij geraakt wordt door een kogel, ontwaakt hij in een heel andere wereld, waar een strikt onderscheid tussen 'de goeden' en 'de kwaden' heerst. Thomas komt erachter dat deze wereld een soort van toekomstige versie van de Oude Aarde is, waar in 2010 het grootste deel van de mensheid vernietigd is door een virus dat opzettelijk is losgelaten. Elke keer dat Thomas in de ene wereld slaap valt, ontwaakt hij in de andere. Het lijkt erop dat hij met de kennis die hij op de toekomstige aarde opdoet, de enige is die de Oude Aarde kan redden.

Zwart is het eerste deel van wat oorspronkelijk een trilogie was (Zwart-Rood-Wit) maar 5 jaar later alsnog een vierde deel (Groen) kreeg. Het is een boek met veel gezichten. Volgens de kaft is het boek een thriller, en de eerste paar hoofdstukken bevestigen dat beeld. Je leert Thomas kennen en zijn wat obscure verleden toen hij in de Filippijnen woonde. Er is meteen spanning als Thomas door een bende achterna gezeten wordt. Dan belandt hij zoals gezegd in een andere wereld, en ook dat is aanvankelijk spannend, omdat hij daar ontwaakt in de wereld van het kwaad. Maar als hij daar tenauwernood gered wordt door iemand van 'de goede kant', neemt het verhaal een heel andere wending. De mensen, die 'het goede deel' van de bevolking van die aarde vormen, leven blij en gelukkig, en Thomas wordt vrijwel direct na aankomst geconfronteerd met een vrouw die verliefd op hem wordt. Daarmee wordt de toonzetting van het verhaal compleet anders, bijna op het kinderlijke af. Je zou in sommige passages bijna zweren dat je een jeugdboek zit te lezen.

Op zeker moment maakt Thomas op de toekomstige aarde kennis met Elyon, een overduidelijke kopie van God. De liefde en blijdschap spat van de pagina's af, en deze hoofdstukken vormen een ware religieuze ervaring voor wie daar voor open staat, zeker als Thomas op zeker moment de liefde van Elyon omarmt en zich als het ware bekeert.

Ondertussen blijft Thomas dus, elke keer dat hij in slaap valt, heen en weer 'springen' tussen de oude en de toekomstige aarde, wat het verhaal een science-fiction achtig karakter geeft. Dat idee wordt nog versterkt als een wezen van de kwade kant hem vertelt dat hij met een ruimteschip naar deze plek gekomen is.

Op de oude aarde wordt de dreiging van het virus steeds duidelijker, wat weer echte thriller-componenten met zich meebrengt. Natuurlijk kun je voorspellen dat op de oude aarde niemand Thomas gelooft als het vertelt hoe hij aan bepaalde kennis komt, en dat leidt soms tot ongemakkelijke welles-nietes dialogen.

Ik weet nog niet zo goed wat ik met het verhaal aan moet. Het idee achter het verhaal en de opzet zijn absoluut uniek voor wat ik tot dusverre gelezen heb, en dat maakt het intrigerend. Tegelijkertijd stoort met name de kinderlijke, gelukzalige eenvoud van de bewoners van de nieuwe aarde me enorm, omdat dit totaal niet in de sfeer van de gebeurtenissen op de 'oude aarde' past. Ook de karakters van Thomas, zijn zus Kara (op de oude aarde) en zijn vriendin Rachelle (op de nieuwe aarde), allen twintigers, komen nogal naïef over. Het boek wordt daarmee een soort wip waar je de ene keer denkt een volwassen roman te lezen en de andere keer een jeugd- of Young Adult boek in handen denkt te hebben.

Al met al intrigeert het boek me nog wel genoeg om aan deel 2, Rood, te beginnen, en ik ben dan ook zeer benieuwd wat ik daar ga aantreffen. Hopelijk wordt het verhaal daar wat meer uitgebalanceerd, anders weet ik niet of ik het einde van de serie ga halen.