Liu is een geniale schrijver, die helaas ook steken laat vallen.

Meer nog dan het eerste boek HET DRIELICHAMENPROBLEEM, zet het vervolg HET DONKERE WOUD je aan het denken. Een dreiging op de aarde van buitenaf roept zowel socio-politieke als filosofische vragen op.

Mijn verwachting dat deel twee in de trilogie meer actie zou bevatten, werd waargemaakt. Hoewel het boek 200 pagina's dikker is dan het eerste deel, vloog ik er sneller doorheen door het verteltempo dat opgevoerd werd. Waar het eerste deel aanvoelde als een vat vol informatie, waren de grote hopen informatie in HET DONKERE WOUD meer beperkt en verspreid.

De afstand die ik voelde tussen mezelf en de personages, veranderde naargelang het personage. Sommige personages intrigeerde me en verkleinden zo de afstand, met andere kon ik nog moeilijker voeling krijgen of ik mocht ze gewoon weg niet. Lees verder om één van de redenen te ontdekken.

Qua plot kon dit tweede deel me dus veel meer intrigeren dan het eerste deel. Er was echter een groot struikelblok voor mij dat mijn beoordeling van dit boek heeft doen dalen: de portretering van vrouwen. Vrouwen spelen amper een belangrijke rol in dit boek, hoewel er vele rollen te verdelen waren, en daarnaast deden de beschrijvingen van 'de ideale' vrouw doo een van de belangrijkste personages mijn haren overeind staan.

Kortom heeft Liu bewezen een geniale schrijver te zijn. Hij heeft het science-fiction genre tot een nieuwe niveau gebracht. Helaas heeft hij op bepaalde vlakken steken laten vallen en kan ik hem niet meer dan een gemiddelde beoordeling geven.