Grote verwachtingen voor deel twee

HET DRIELICHAMENPROBLEEM is een sciencefictionverhaal gebaseerd op hard science. Een basiskennis van wetenschap is een pluspunt, want niet alles wordt uitgebreid uitgelegd, maar het is geen noodzaak. Mijn kennis van wetenschap is minimaal en dit heb ik niet als een probleem ondervonden.

Dit eerste deel in de trilogie had erg veel potentieel. De worldbuilding is origineel en gewoonweg geniaal. Er zijn maar weinig schrijvers die in staat zijn zo'n gekke, interessante, mind-blowing wereld uit te werken. Maar waarom spreek ik dan over potentieel?

Zo'n uitgebreide, soms ingewikkelde wereld vraagt veel opbouw en beschrijving naar de lezer toe. Ik had het gevoel dat dit eerste boek nodig was om de hele wereld en zijn personages uit te leggen, alvorens men kon overgaan naar actie in het volgende deel. Naast het gebrek aan actie, bleven ook de personages erg oppervlakkig. Of dit een cultuurverschil tussen oosterste en westerse literatuur is of een bewuste keuze van de schrijver, dat weet ik niet, maar dit gebrek aan emotie en inzicht in hun achtergrond zorgde voor een gevoel van afstand tussen mij en de personages, die onoverbrugbaar bleek te zijn.

Dit boek schepte echter wel grote verwachtingen voor het tweede deel, HET DONKERE WOUD.