De geheimen van een woongemeenschap

De driejarige Mette verdwijnt wanneer ze in de zandbak van haar woning speelt.
De woongemeenschap waarin haar familie leeft is geschokt.
Maar ondanks uitgebreid politie onderzoek en een kortstondige verdachtmaking blijft ze spoorloos.
Vijfentwintig jaar later neemt Maja, de moeder van Mette, contact op met Varg Veum om nog een laatste poging te doen om de verdwijning op te lossen.
Snel wordt hij geconfronteerd met leugens en geheimen binnen de woongemeenschap

'Waar rozen nooit verwelken' is een mooi opgebouwd politie onderzoek, waarbij Varg Veum geleidelijk de waarheid achter al de leugens tracht te achterhalen.
Dit door steeds opnieuw met de verschillende hoofdrolspelers te praten en elk verhaal te confronteren met het verhaal van de anderen.
Waarbij geleidelijk duidelijk wordt dat de ogenschijnlijk idyllische woongemeenschap veel geheimen en onderlinge afrekeningen verbergt.
De spanning wordt zo geleidelijk opgebouwd met een erg verrassend slot

Verwacht bij Gunnar Staalesen geen nagelbijtende spanning of grote actiemomenten.
Alles draait rond doorgedreven politiewerk en de onderlinge confrontatie van de verschillende hoofdrolspelers in het verhaal.
Essentieel bij dit soort thrillers is uiteraard de uitwerking van de karakters. En die is zonder meer zeer goed en levensecht.

De verhaalstijl van Gunnar Staalesen ligt in de lijn van Donna Leon met haar Guido Brunetti en Georges Simenon met zijn onvergetelijke Maigret.
Politieverhalen waar alles draait rond de mens zijn drijfveren