getergde zielen en een prachtig taalgebruik

Bloedlijn, is geschreven door K.R. Valgaeren.
Ik heb het mogen lezen voor de leesclub ‘Kort Geding’ van Thrillerlezers!

Bloedlijn is de opvolger van De Ziener die voor het eerst verscheen in 2011. Het jaar daarna ontving Kevin Valgaeren daar de Schaduwprijs voor en verscheen ook zijn opvolger Bloedlijn. Na enige jaren waren beide boeken niet meer te verkrijgen en op verzoek van zijn wanhopige lezers zijn ze nu na tien jaar herwerkt en opnieuw uitgebracht met in Bloedlijn nog een extra hoofdstuk aan het einde.

Ik ben één van de gelukkigen die in het bezit is van beide eerste edities en het verhaal van David Mayfair is mij al bekend, maar ik was erg benieuwd naar de herwerkte versie en uiteraard het extra hoofdstuk.

De proloog waarmee Bloedlijn start verteld het verhaal van de jonge Vicky Timmermans die op een regenachtige avond sigaretten gaat kopen in de avondwinkel voor haar aan drank verslaafde moeder. Het is een heftige proloog en ik zit direct middenin het verhaal. Toegegeven, voor mij was het niet nieuw, ik kende immers de eerste versie al, maar desalniettemin smul ik weer van deze proloog want het zet de toon van het verhaal dat gaat komen. Een verhaal dat gaat over vampiers! Bovendien proef je meteen een heerlijk stukje cynische humor in de omschrijving van de gebeurtenissen en dat is de soort humor waar ik van smul.

Hierna neemt het verhaal je mee naar waar De Ziener is geëindigd en volgen we David Mayfair in zijn leven, of liever gezegd in zijn dood. Bovendien is er in dit deel een grote rol weggelegd voor Sterre Schemers, het meisje waar de puberende David in De Ziener zijn hart aan kwijt raakte en dat hem nimmer meer los liet.

Ook dit boek van Kevin Valgaeren is weer een heerlijke Gothic Novel en ook nu heeft het verhaal historische feiten in zich, maar het aandeel daarvan is wel een stuk kleiner dan in zijn voorganger De Ziener. De sfeer is wederom duister maar het romantische neemt in dit deel wel een aanmerkelijk groter deel in beslag. Verder zijn er ook weer bovennatuurlijke elementen aanwezig zoals vaak in boeken van dit genre. Het verhaal is in de ik-vorm geschreven, in hoofdstukken die telkens de gebeurtenissen vanuit een andere personage vertellen. De schrijfwijze is soepel en beeldend en het taalgebruik is ronduit prachtig en vol van mooie vergelijkingen.

‘In de maneschijn leek het alsof het huis overwoekerd werd door eeuwenoude, misvormde eikenbomen; knoestige klauwen die uit de grond oprezen en waarvan de vingers over het dak heen verstrengeld waren in een beklemmend, onwrikbare omhelzing.’

Ik ben een groot liefhebber van alle boeken van Kevin Valgaeren, maar dat neemt niet weg dat ik toch een kleine kritische noot plaats. Ik heb écht genoten van dit boek, net zoals van de eerdere versie die qua inhoud niet veel verschilt van deze, maar persoonlijk heb ik toch wat moeite met de romantische stukken die bij tijd en wijle overlopen van totale aanbidding en adoratie. Soms dacht ik te doen te hebben met een YA, zei het dat er genoeg stukken inzitten die in mijn ogen niet echt geschikt zijn voor een YA-boek. Toch heb ik wederom weer genoten van dit boek en ik weet ook dat er bij Gothic Novels altijd een belangrijke rol is weggelegd voor de liefde. Persoonlijk zie ik alleen liever een heel donker soort liefde en een overmaat aan getergde zielen, die zich wentelen in melancholie en radeloosheid. En die waren er in Bloedlijn gelukkig ook genoeg, haha!

Ik geef Bloedlijn 4 vette sterren!