Maar wie is er Zonder Genade?

‘Zonder Genade’ is geschreven door Sterre Carron, ik mocht het lezen voor de leesclub Kort Geding, van Thrillerlezers!

Esmée, is een succesvolle 38-jarige rechter die, op het eerste oog, alles wel goed voor elkaar heeft. Ook haar echtgenoot Olivier is succesvol en samen hebben ze een lief zoontje Emiel. Toch vertoont hun relatie kleine breukjes, maar de situatie wordt pas echt nijpend voor Esmée wanneer ze een verontrustend briefje vindt dat haar jaren terug in tijd voert.
Als lezer ben je dan nog lang niet op de hoogte van deze eerdere gebeurtenissen. Mondjesmaat krijg je wel steeds een beter beeld doordat het boek schakelt tussen de gebeurtenissen uit het heden met de gebeurtenissen uit het verleden. Hierdoor zit er snelheid in het verhaal en worden de personages meer tot leven gebracht. Bovendien zijn daar nog de stukken van de ‘ik’ persoon. Deze korte fragmenten zijn schokkend en laten een getroebleerde figuur zien waarvan het nog onbekend is om wie het gaat.

Al naar gelang je steeds verder komt in het verhaal, hoe duidelijker het ook wordt dat iedereen een duister randje heeft. Iedereen lijkt een verleden te hebben dat beter niet aan het licht kan komen en ieder heeft ook zo zijn/haar wensen die men wil laten prevaleren boven de belangen van de ander.

Zo zijn daar de onuitstaanbare schoonouders van Esmée. De zweverige Mila die de beste vriendin is van Jill, of kunnen we beter zeggen was? En ook de rol van de wat oudere Niels blijft lang in het duister en zijn reacties zijn soms ronduit vreemd. Maar wie van hen heeft er belang bij een moord? Pas op het allerlaatste moment komen alle verschillende eindjes bij elkaar en worden de connecties onderling pas echt duidelijk en pas dán wordt ook duidelijk wie er al die tijd Zonder Genade was…

Sterre heeft een vlotte en erg prettige manier van schrijven. Je wordt snel het verhaal ingezogen en met dit boek heeft ze weer een verrassend en spannend verhaal gecreëerd dat blijft boeien tot het einde. Het heeft een flink scala aan onderwerpen waaronder pesten, ongewenst gedrag, stalken, en nog een aantal veel heftiger onderwerpen die ik vanwege mogelijke spoilers niet nader zal noemen. Verder is het weer heerlijk om over het politieteam te lezen dat in elk boek terugkomt en waarvan Rani Diaz het flitsende leidinggevende middelpunt is. Elk boek voelt een beetje als een prettig weerzien met een dierbare oude bekende. Ik kijk dan ook alweer uit naar de volgende Rani Diaz.

'Onze chef zou het me kwalijk nemen als ik de autopsie nu niet zou bijwonen.' Bert keek haar verontwaardigd aan. 'Hij mag ook een keer de geur komen opsnuiven.'

Ik heb weer erg genoten van dit deel, en geef het 4 sterren.