Lázár - De ambitie spat van de bladzijden, maar toch blijft het oppervlakkig

Ik mocht een vooruitexemplaar van dit boek lezen en recenseren, en bevond me door de stijl van Biedermann al snel onder in het bos rondom het Hongaarse kasteel van de familie Lázár. Deze familiegeschiedenis begint tijdens het Habsburgse rijk, en eindigt tijdens het communistische regime vlak na de Tweede Wereldoorlog.

Bij vlagen is het boek zeer meeslepend en de stijl is duidelijk ambitieus: lange, zorgvuldig opgebouwde zinnen en veel nadruk op formulering. Alleen voelde dat voor mij vaak geforceerd. Alsof elke zin gewicht moest hebben. Het is lastig te zeggen in hoeverre dit aan de Nederlandse vertaling ligt, maar regelmatig haalde de stijl me juist uit het verhaal in plaats van dat hij me erin trok.

Ook inhoudelijk bleef het voor mij vrij vlak. De personages krijgen relatief veel ruimte, maar toch voelde het alsof ik ze nergens echt leer kennen. Er mist diepgang, en met name bij de vrouwelijke personages.
Daarnaast probeert het boek zowel historisch, psychologisch, als symbolisch te imponeren, maar voelde dat juist overvol en tegelijk onderontwikkeld: ideeën worden aangestipt, maar niet echt uitgewerkt.
Het resultaat is een roman die duidelijk ambitie heeft en soms ook potentie laat zien, maar die voor mij vooral bleef steken in vorm zonder voldoende inhoudelijke of emotionele impact.