Enigszins triest, maar prima afscheid van Cara en haar collega's

De Echoman (2022), het debuut van Sam Holland, was al vrij snel na de verschijningsdatum een wereldwijd succes en voor de boeken die daarna volgden, gold in feite hetzelfde. Haar werk wordt in vijftien landen gepubliceerd en ze is de eerste auteur die zowel de MAX Zilveren als Bronzen Vleermuis heeft gewonnen. Haar nieuwste en vierde thriller, De Countdown Killer (2025), is tevens het laatste deel van de Major Crimes-reeks.

Inspecteur Cara Elliott is als enige van haar team nog op de afdeling aanwezig als een agent haar een pakketje overhandigt dat vlak daarvoor door een onbekende vrouw is afgegeven. De inhoud is een DVD en als ze hem bekijkt, is ze met afschuw vervuld, want de beelden tonen de afschuwelijke moord op een man. Ze roept meteen haar collega’s bijeen en uit grondig onderzoek blijkt dat er meer vergelijkbare moorden zijn gepleegd. Omdat de moordenaar volgens een bepaald stramien werkt, moeten ze hem snel zien te vinden om nog meer slachtoffers te voorkomen.

Net als in de drie voorgaande delen uit de reeks windt Holland er in de proloog geen doekjes om en schotelt ze de lezer meteen een aantal gruwelijkheden voor. Hierdoor, maar tevens door het goed overkomende gevoel dat een van de personages dan heeft, ben je meteen bij het verhaal betrokken en zit je er volop in, ondanks dat het feitelijk nog maar net begonnen is. Eigenlijk is een dergelijke scène het handelsmerk van de auteur geworden, want ze schuwt er niet voor om in haar werk allerlei lugubere details te beschrijven. In dit boek is het niet anders, want het aantal niets aan de verbeelding over latende taferelen is aanzienlijk en de een is nog huiveringwekkender dan de ander. Je wilt daarom absoluut niet in de schoenen van de desbetreffende personen staan.

Hoewel de gebeurtenissen in dit deel op zichzelf staan, loopt De Echoman als een rode draad door dit verhaal heen. Om de diverse dwarsverbanden allemaal te kunnen begrijpen, doet de lezer er daarom verstandig aan de reeks op volgorde van verschijnen te volgen. Vanzelfsprekend staan, naast de afschrikwekkende moorden en het daaraan verbonden onderzoek, de terugkerende personages, die stuk voor stuk sterk, krachtig en intrigerend zijn, centraal, maar deze keer is er eveneens een rol weggelegd voor Noah Deakin, de ex-brigadier met wie Cara geruime tijd heeft samengewerkt. Zijn inbreng geeft het geheel iets extra’s en zorgt tevens voor de nodige twijfel over de voorvallen uit Hollands seriedebuut.

Behalve aan het interessante en veelomvattende politieonderzoek besteedt de auteur ook aandacht aan de privéomstandigheden van de leden van het team Zware Misdaad, met name aan die van Cara. Hierdoor ontwikkelen de karakters zich nog meer dan ze tot dusver al hebben gedaan. Uiteraard staat het rechercheren op de eerste plaats en ondanks dat de voortgang hiervan aanvankelijk niet al te voorspoedig gaat, worden er toch vorderingen gemaakt. Dit gebeurt, mede dankzij de korte hoofdstukken, in een hoog tempo. Mede als gevolg daarvan is de spanning volop aanwezig. Verder zijn er talloze ontwikkelingen, waarvan enkele tamelijk onverwacht zijn. Desondanks heb je soms wel een licht vermoeden hoe bepaalde zaken ervoor staan. Dit heeft echter geen enkele invloed op de leesbeleving.

Naarmate de ontknoping nadert, wordt het steeds duidelijker dat dit het laatste deel van de vierdelige serie is. Een aantal situaties, en vooral de gevolgen daarvan, zinspelen daar al op. De ontknoping en de afloop daarvan beleef je derhalve met een ietwat dubbel gevoel. Het liefst wil je meer, maar je realiseert je ook dat het goed is. De Countdown Killer is al met al een enigszins triest, maar wel prima afscheid van Cara en haar collega’s.